Since the first time I ever hit the decks the essence can be reduced to play one song after the other and make people dance and enjoy their evening. The first big change in the way I try to achieve this came in 2009 when I ditched physical media for mp3s. CD players were replaced by controllers and the silver discs stayed in their sleeves as a backup solution.
I was in love with traktor dj and quite fast I was hooked on my Allen&Heath Xone4D & Native Instuments Traktor setup. For about 8 year Traktor and I had an utterly happy marriage, the "kid" grew up to a Xone DB4 and later we adopted a Kontrol S8, but we never had any issues or hickups. Untill the start of 2017 ... I saw Soundswitch, the perfect integration between dj-software and lighting control ... finished with sound-to-light, always a balanced light show ... an allround dj's dream.
There was one catch though, my marriage with Traktor would be over if a adopted a bastard-kid named Soundswitch ... after some thoughts I jumped. It was a very clean divorce, I even tried to stay friends with my ex, and kept her as my home-studio setup for a while. But after a few months with Serato on the road I reprogrammed the control D2 controllers for serato and I completely ditched Traktor.
First of all, Traktor is a great piece of software that is reliable and works flawless. If I wasn't an allround/wedding dj with my own sound/lighting setup I would probably still running on Traktor. I tried DMX controllers, DMX dongles with Ableton linked to Traktor all with "medium" success ... when push comes to shove you put on sound-to-light because you don't have the time to think about the next song and to put another light-preset.
Apart from some minor differences, smaller complete waveforms, some strange behavior from time to time with sync & pitch (yeah I use sync ... whatever), Serato is just as good. Both Serato and Traktor do what they are designed to do ... let the dj play 1, 2 or more songs at the same time. Although I get a more classic dj experience and feeling with Serato, probably because Traktor got rid of the jogwheel and made us more button pushers.
But Serato opened up their software, beatgrid to a 3rd party that created a dream product for us mobile dj's ... Soundswitch. A piece of software/hardware that runs together with Serato and gives you the opportunity to create a specific lightshow for every song, pre-created loops run on-time with the Serato grid if you don't program a specific song. You can create different venues, if you have different setups of you have acces to the dmx scheme of the bar where you play often, and so on and so on.
For the price of a small lighting-desk you can give even the smallest gig a spot on lightshow over and over again, without changing a slider, pushing a button or even a glimpse on the lighting controller next to you !!
woensdag 30 augustus 2017
woensdag 18 januari 2017
You're Never Alone ...
De discobar werd met mijn alziend oog geïnspecteerd en met grote verbazing werd gekeken naar bakken vol met CDs. Iemand zei nog smalend, die zilveren schijfjes, je moet dat in die gleufjes steken en dan komt er muziek uit de boxen. Ik was op een fuif, ik stond niet achter de mengtafel, moest niet werken en kon het beste van mezelf geven op de dansvloer. Een licht getik op mijn schouder, ik werd uit mijn trance gehaald en keek in de ogen van een individu dat wild schuddend nee knikte. Na een vragende blik zijn richting uitgestuurd te hebben, kreeg ik de comment dat de mixing van de dj in kwestie, de flow van de avond niet direct ten goede kwam en diens meer … om maar te zeggen, we zijn vakidioten en iedereen in je kennissenkring die weet het.
Als dj ben je dus nooit alleen. Je moet, op de meeste feesten, niet direct het arendsoog boven halen om de collega-dj te spotten. In het beste geval is het een ietwat op leeftijd zijnde familielid die voor het feestgedruis echt losbarst, gefascineerd naar het grote aantal knoppen op je controller kijkt, waarna hij meestal vrolijk aankondigt dat hij vroeger ook dj is geweest. Al snel komt dan de computer aan bod die alle muziek bevat en dat dat toch makkelijker is dan met een auto vol platenbakken rondzeulen. Een ander model, nog steeds volledig onschadelijk, postuleert zich meestal aan de rand van de dansvloer en heeft niet direct de nood te moeten melden dat hij zich ook met plaatsjesdraaierij bezig houdt. Maar je wordt met argusogen gevolgd en goede maar vooral minder voor de hand liggende platenkeuzes en overgangen worden met een goedkeurende knik en het bijhorende trekje van de mondhoek bekroond. Bij fouten daarentegen volgt een nee-nee meewarend hoofdschudden, eventueel gevolgd door een veelzeggende face-palm.
En dan heb je nog de concullega’s die een paringsdans met de geboekte dj starten door een tijd rond de discobar/dj booth te hoveren, even flux leunen op de dj tafel, een glimp opvangen van de gear en als het echt een bolleboos is … een knipoog en vingerschot naar de dj. Als het ijs gebroken is, komen de verzoekjes, veelal wordt in een adem reeds toegevoegd hoe goed het verzoekje aansluit bij datgene dat door de boxen schalt. Begrijp me niet verkeerd, ik heb geen problemen met verzoekjes, maar kom aub met iets bruikbaars, iets waarmee de dansvloer vol blijft en waar de man achter de draaitafels iets heeft van “damn good one, daar had ik niet aan gedacht”. Het gros houdt het hierbij voor bekeken. De rest, die moeten nog eens nadenken over het concept working-dj. Dat de gemiddelde feestvierder niet begrijpt dat je niet direct in staat bent een levensverhaal te beluisteren als je met een koptelefoon op je oren staat, daar kan ik mee leven, maar als meneer de collega gedurende die periode staat te neuten over zijn staat van dienst en godbetert zijn pint postuleert naast de mengtafel terwijl hij foto’s laat zien van zijn eigenste dj-booth in de man cave … dan … dan … dan … rol je met je ogen, zakt snikkend in elkaar, in gedachte … want het zijn iemands gasten, het is niet je eigen feest waarbij je zonder enige schroom iemand kan uitkafferen … kortom je luistert, kijkt vol interesse naar ’s mans gear en rond af met een bemoederend schouderklopje, terwijl je evolutie dankt voor het digitale draaien, want dit soort types vraagt geheid of ze eens met hun biertengels in je platenbak mogen snuisteren …
Als dj ben je dus nooit alleen. Je moet, op de meeste feesten, niet direct het arendsoog boven halen om de collega-dj te spotten. In het beste geval is het een ietwat op leeftijd zijnde familielid die voor het feestgedruis echt losbarst, gefascineerd naar het grote aantal knoppen op je controller kijkt, waarna hij meestal vrolijk aankondigt dat hij vroeger ook dj is geweest. Al snel komt dan de computer aan bod die alle muziek bevat en dat dat toch makkelijker is dan met een auto vol platenbakken rondzeulen. Een ander model, nog steeds volledig onschadelijk, postuleert zich meestal aan de rand van de dansvloer en heeft niet direct de nood te moeten melden dat hij zich ook met plaatsjesdraaierij bezig houdt. Maar je wordt met argusogen gevolgd en goede maar vooral minder voor de hand liggende platenkeuzes en overgangen worden met een goedkeurende knik en het bijhorende trekje van de mondhoek bekroond. Bij fouten daarentegen volgt een nee-nee meewarend hoofdschudden, eventueel gevolgd door een veelzeggende face-palm.
En dan heb je nog de concullega’s die een paringsdans met de geboekte dj starten door een tijd rond de discobar/dj booth te hoveren, even flux leunen op de dj tafel, een glimp opvangen van de gear en als het echt een bolleboos is … een knipoog en vingerschot naar de dj. Als het ijs gebroken is, komen de verzoekjes, veelal wordt in een adem reeds toegevoegd hoe goed het verzoekje aansluit bij datgene dat door de boxen schalt. Begrijp me niet verkeerd, ik heb geen problemen met verzoekjes, maar kom aub met iets bruikbaars, iets waarmee de dansvloer vol blijft en waar de man achter de draaitafels iets heeft van “damn good one, daar had ik niet aan gedacht”. Het gros houdt het hierbij voor bekeken. De rest, die moeten nog eens nadenken over het concept working-dj. Dat de gemiddelde feestvierder niet begrijpt dat je niet direct in staat bent een levensverhaal te beluisteren als je met een koptelefoon op je oren staat, daar kan ik mee leven, maar als meneer de collega gedurende die periode staat te neuten over zijn staat van dienst en godbetert zijn pint postuleert naast de mengtafel terwijl hij foto’s laat zien van zijn eigenste dj-booth in de man cave … dan … dan … dan … rol je met je ogen, zakt snikkend in elkaar, in gedachte … want het zijn iemands gasten, het is niet je eigen feest waarbij je zonder enige schroom iemand kan uitkafferen … kortom je luistert, kijkt vol interesse naar ’s mans gear en rond af met een bemoederend schouderklopje, terwijl je evolutie dankt voor het digitale draaien, want dit soort types vraagt geheid of ze eens met hun biertengels in je platenbak mogen snuisteren …
zondag 31 juli 2016
Request overload
Groteske kandelaars zorgen ervoor dat het zilverwerk op de piekfijn uitgedoste tafels schittert in overdadig kaarslicht. Elk glas en stuk couvert werd met de grootste omzichtigheid en precisie neergezet, naamkaartjes ondergingen ettelijke revisies voor ze goed genoeg bevonden werden om de gasten aan de feestdis te laten plaatsnemen. En dat alles natuurlijk in een omgeving die grootsheid en "het perfecte feest" ademt. De goedkope plastiek bakjes, gevuld met bont gekleurde balpennen en een stapel papiertjes met opschrift "artiest" en "titel" beiden gevolgd door een horde puntjes, doet menig maître huiveren, het spreekwoord met de tang en het varken doet hier meer dan ter zake.
Begrijp me niet verkeerd, ik heb niks tegen verzoekjes, ze kunnen in tijden van zinsverbijstering tijdens een set soelaas brengen en van tijd tot tijd komen gasten aandraven met verloren parels die jaren nadien nog in je sets opduiken, alleen omdat ze dat toen kwamen vragen. Maar voor je een verzoekje indient, moet je een zekere schroom overwinnen. Je moet die man (of vrouw) achter de discobar trotseren, je kan op de rooster gelegd worden over het hoe en waarom van juist dat nummer. Hoe dan ook essentieel bij het aanvragen van een nummer is titel en eventueel ook een uitvoerder. De toestand van de aanvrager herleid het "mag ik een nummerke aanvragen" vaak tot een aflevering van hints waar je het raden hebt wat ze nu eigenlijk bedoelen, "Dat nieuw nummer, met die stevige beat" helpt overigens niet. Het nummer in kwestie neuriën terwijl het dansfeest al olijk aan de gang is en muziek desgevallend door de boxen schalt biedt geen soelaas. Eindigen doen we meestal bij "mag ik anders effe in uwe compjoeter kijken" ... Dude, met de "nana" waar we tot nu toe geraakt zijn, kom je niet verder dan De Radio's of Vaya Con Dios en scrollend op zoek gaan naar "jamma iedereen kent dat" tussen pakweg 10.000 mp3s zal ook geen winnaar opleveren.
Zie je dat niet zitten, moet je op zoek naar pen en papier, dat laatste niet zelden een papieren zakdoek, een stuk servet of een velletje wc-papier om je wensen op te noteren, zodat je dat in een onbewaakt moment fluks achter de dj-booth kan droppen. Voor de papiertjes heb je geen logopedische kwaliteiten nodig, soms een basiskennis hiërogliefen en veelal een goed inzicht om de verbanden te leggen tussen de neergeschreven uitvoerder en titel en dat wat ze effectief bedoelen. Neem bijvoorbeeld ... "2 Belgen - Layla" willen ze gewoon "Lena" of is dit een gewiekste manier om zowel Eric Clapton als 2 Belgen aan te vragen, wie in hemelsnaam is "Brand van 3000" en sinds wanneer heeft Daan meerdere Housewives, alsof 1 zo'n ding nog niet genoeg miserie met zich mee brengt.
In alle geval zorgen die papiertjes op de tafel ervoor dat de drempel tot het lanceren van een verzoekje volledig wordt weg genomen, in het slechtste geval wordt de dj bedolven onder een karrenvracht liedjes, waar als puntje bij paaltje komt niet op gedanst wordt door het verzoekelement in kwestie. Het gemiddelde dansfeest geeft een dikke 100 gasten de mogelijkheid 1 nummer aan te vragen, van "green grass of home" tot "army of hardcore" ... als dj zoek je laverend door een scala genres naar de grootste gemene deler om zodoende de dansvloer gevuld te houden, bovendien probeer je nog een beetje een lijn te creëren zodat alles vloeien in elkaar over loopt en speel je met energie levels alle aanwezige populaties eens op de dansvloer te krijgen.
En dan heb ik het nog niet gehad over de tirades die worden neergepend omdat X niet tevreden is met de muziek, terwijl de dansvloer afgeladen vol staat en het gros van de genodigden volledig uit hun dak gaan en de tijd van hun leven hebben. Als je inspiratie wil opdoen ... verzpekjes board
Begrijp me niet verkeerd, ik heb niks tegen verzoekjes, ze kunnen in tijden van zinsverbijstering tijdens een set soelaas brengen en van tijd tot tijd komen gasten aandraven met verloren parels die jaren nadien nog in je sets opduiken, alleen omdat ze dat toen kwamen vragen. Maar voor je een verzoekje indient, moet je een zekere schroom overwinnen. Je moet die man (of vrouw) achter de discobar trotseren, je kan op de rooster gelegd worden over het hoe en waarom van juist dat nummer. Hoe dan ook essentieel bij het aanvragen van een nummer is titel en eventueel ook een uitvoerder. De toestand van de aanvrager herleid het "mag ik een nummerke aanvragen" vaak tot een aflevering van hints waar je het raden hebt wat ze nu eigenlijk bedoelen, "Dat nieuw nummer, met die stevige beat" helpt overigens niet. Het nummer in kwestie neuriën terwijl het dansfeest al olijk aan de gang is en muziek desgevallend door de boxen schalt biedt geen soelaas. Eindigen doen we meestal bij "mag ik anders effe in uwe compjoeter kijken" ... Dude, met de "nana" waar we tot nu toe geraakt zijn, kom je niet verder dan De Radio's of Vaya Con Dios en scrollend op zoek gaan naar "jamma iedereen kent dat" tussen pakweg 10.000 mp3s zal ook geen winnaar opleveren.
Zie je dat niet zitten, moet je op zoek naar pen en papier, dat laatste niet zelden een papieren zakdoek, een stuk servet of een velletje wc-papier om je wensen op te noteren, zodat je dat in een onbewaakt moment fluks achter de dj-booth kan droppen. Voor de papiertjes heb je geen logopedische kwaliteiten nodig, soms een basiskennis hiërogliefen en veelal een goed inzicht om de verbanden te leggen tussen de neergeschreven uitvoerder en titel en dat wat ze effectief bedoelen. Neem bijvoorbeeld ... "2 Belgen - Layla" willen ze gewoon "Lena" of is dit een gewiekste manier om zowel Eric Clapton als 2 Belgen aan te vragen, wie in hemelsnaam is "Brand van 3000" en sinds wanneer heeft Daan meerdere Housewives, alsof 1 zo'n ding nog niet genoeg miserie met zich mee brengt.
In alle geval zorgen die papiertjes op de tafel ervoor dat de drempel tot het lanceren van een verzoekje volledig wordt weg genomen, in het slechtste geval wordt de dj bedolven onder een karrenvracht liedjes, waar als puntje bij paaltje komt niet op gedanst wordt door het verzoekelement in kwestie. Het gemiddelde dansfeest geeft een dikke 100 gasten de mogelijkheid 1 nummer aan te vragen, van "green grass of home" tot "army of hardcore" ... als dj zoek je laverend door een scala genres naar de grootste gemene deler om zodoende de dansvloer gevuld te houden, bovendien probeer je nog een beetje een lijn te creëren zodat alles vloeien in elkaar over loopt en speel je met energie levels alle aanwezige populaties eens op de dansvloer te krijgen.
En dan heb ik het nog niet gehad over de tirades die worden neergepend omdat X niet tevreden is met de muziek, terwijl de dansvloer afgeladen vol staat en het gros van de genodigden volledig uit hun dak gaan en de tijd van hun leven hebben. Als je inspiratie wil opdoen ... verzpekjes board
zaterdag 2 januari 2016
De Cannondale synapse ... het verdict
DJ'en is bezwaarlijk te bestempelen als een gezonde bezigheid. Drank die altijd overvloedig wordt aangeboden en de ontelbare nachtbraakpartijen, want je bent altijd als laatste weg ... kortom af en toe wat beweging onder de vorm van sport is zeker en vast welkom, al was het maar omdat het allemaal wat makkelijker gaat met een beetje een conditie.
Ik fiets ... op een bolide met koestuur, uitgedost in spandex, met Dré zijn beats toeters in mijn oren om naast kilometers ook podcasts af te haspelen. Maar die bolide, die heeft ondertussen meer dan 20000 km op de teller, dus de zoektocht naar een nieuw ros is ingezet. Oeverloos de review sites afspeuren en op zoek gaan voor het meeste fiets voor een acceptabel budget. Als "bikeradar's best bike 2014" en 2015 runner up en een handvol laaiend enthousiaste reviews is de Cannondale Synapse dus waarschijnlijk een winner. Maar moeten we nu een nemen met schijfremmen of niet ... want schijfremmen dat is het neusje van de zalm, als je tot stilstand wil komen. En de 2015 best bikes hebben allemaal schijfdinges ... dilemma's dilemma's.
Gelukkig is er Gran Canaria, ik was er dit jaar ongeveer een maand, een kleine 1000km afgepuft met ruim 10.000 hoogtemeters, maar elke hoogtemeter, moet je terug naar beneden, het gedroomde testdomein dus voor schijfremmen. Eerste helft werd er gereden op een Cannondale Synapse model 2015 met gewone remmetjes, op de 25mm bandjes ipv 28mm is deze identiek aan het 2016 model terzijde). Over de fiets op zich kan ik vrij kort zijn, de lovende commentaar is terecht, dit is een heerlijke fiets. De wegen op GC zijn over het algemeen best mooi, maar je hebt stukken tarmac waar je met de billen dichtgeknepen hoopt dat je niet tegen de vlakte gaat, een hoop van die roadbuzz wordt inderdaad netjes weggefilterd. Nooit had ik hier de stijve nekklachten die ik op mijn eigenste race bolide ervaar, geometrie en iets meer rechtop zitten als ik alles goed begrijp, maar toch rijd je gewoon op een racefiets waarmee je tegen 60km per uur naar beneden komt. Remgewijs heb ik ook geen problemen ondervonden.
De 2e helft werd daarentegen geswitched naar dezelfde Synapse, model 2016 met schijfremmen. De bredere banden zijn een beetje bizar, het lijkt alsof je op een cyclocrosser zit, maar qua comfort voel je toch een verschil en wat breder rubber geeft toch een beetje extra gevoel van veiligheid als je de berg afzoeft. Maar die remmen ... het is even wennen, de feel is toch anders dan die standard remblokjes. Met 1 vingertje aan de hendels kan je je fiets van 50 km/h tot stilstand brengen, zonder het gevoel te hebben dat je je hendels door je stuur moet trekken. Bij lange, technische afdalingen resulteert dit in totaal geen krampen in handen en onderarmen door het vele remmen. Anderzijds voel je extra druk op je bovenarmen en schouders door de remkracht. De winst zit hem dus bijna volledig in het comfort, je kan veel relaxter remmen en dat geeft vooral in afdalingen waar het wegdek gehavend is en je dus eenvoudig je snelheid kan controleren een veilig gevoel.
Een gewonnen zaak zou je zeggen. 600 euro extra voor comfort en veiligheid, is 600 euro well spent. Nee dat is het niet. De lange beklimmingen zetten de rijder onder druk die een pak zweet verliest in het gevecht om zijn vege lijf naar boven te hengsten, de afdalingen vereisen het uiterste van het materiaal. En in die afdalingen bleek dat die schijfremmen toch nog niet klaar zijn voor een baanmachien. Slepende pads, waarbij de discs tegen de remblokjes aanslepen, iets wat zich bij de volgende beklimming quasi volledig oploste om na een volgende afdaling weer te manifesteren en in mindere mate het piepen van de remmen bij stevige remsessies laten toch een gevoel achter waarbij de techniek nog niet op punt staat.
Moet je dit "schuren" als normaal beschouwen ? Bij je auto zou je het althans niet accepteren, denk ik dan. Ook als je remblokjes van standaard callipers tegen je velg schuren omdat er een slagje in je velg zit, word je gek van het repetitieve gesleep, hetzelfde dus met die geweldige disc brakes. 600 euro voor extra comfort en irritatie vind ik dan weer een brug te ver. Kortom nieuwe dilemma's, een nieuwe fiets of nog wat wachten tot die schijfremmen meer op punt staan.
Ik fiets ... op een bolide met koestuur, uitgedost in spandex, met Dré zijn beats toeters in mijn oren om naast kilometers ook podcasts af te haspelen. Maar die bolide, die heeft ondertussen meer dan 20000 km op de teller, dus de zoektocht naar een nieuw ros is ingezet. Oeverloos de review sites afspeuren en op zoek gaan voor het meeste fiets voor een acceptabel budget. Als "bikeradar's best bike 2014" en 2015 runner up en een handvol laaiend enthousiaste reviews is de Cannondale Synapse dus waarschijnlijk een winner. Maar moeten we nu een nemen met schijfremmen of niet ... want schijfremmen dat is het neusje van de zalm, als je tot stilstand wil komen. En de 2015 best bikes hebben allemaal schijfdinges ... dilemma's dilemma's.
Gelukkig is er Gran Canaria, ik was er dit jaar ongeveer een maand, een kleine 1000km afgepuft met ruim 10.000 hoogtemeters, maar elke hoogtemeter, moet je terug naar beneden, het gedroomde testdomein dus voor schijfremmen. Eerste helft werd er gereden op een Cannondale Synapse model 2015 met gewone remmetjes, op de 25mm bandjes ipv 28mm is deze identiek aan het 2016 model terzijde). Over de fiets op zich kan ik vrij kort zijn, de lovende commentaar is terecht, dit is een heerlijke fiets. De wegen op GC zijn over het algemeen best mooi, maar je hebt stukken tarmac waar je met de billen dichtgeknepen hoopt dat je niet tegen de vlakte gaat, een hoop van die roadbuzz wordt inderdaad netjes weggefilterd. Nooit had ik hier de stijve nekklachten die ik op mijn eigenste race bolide ervaar, geometrie en iets meer rechtop zitten als ik alles goed begrijp, maar toch rijd je gewoon op een racefiets waarmee je tegen 60km per uur naar beneden komt. Remgewijs heb ik ook geen problemen ondervonden.
De 2e helft werd daarentegen geswitched naar dezelfde Synapse, model 2016 met schijfremmen. De bredere banden zijn een beetje bizar, het lijkt alsof je op een cyclocrosser zit, maar qua comfort voel je toch een verschil en wat breder rubber geeft toch een beetje extra gevoel van veiligheid als je de berg afzoeft. Maar die remmen ... het is even wennen, de feel is toch anders dan die standard remblokjes. Met 1 vingertje aan de hendels kan je je fiets van 50 km/h tot stilstand brengen, zonder het gevoel te hebben dat je je hendels door je stuur moet trekken. Bij lange, technische afdalingen resulteert dit in totaal geen krampen in handen en onderarmen door het vele remmen. Anderzijds voel je extra druk op je bovenarmen en schouders door de remkracht. De winst zit hem dus bijna volledig in het comfort, je kan veel relaxter remmen en dat geeft vooral in afdalingen waar het wegdek gehavend is en je dus eenvoudig je snelheid kan controleren een veilig gevoel.
Een gewonnen zaak zou je zeggen. 600 euro extra voor comfort en veiligheid, is 600 euro well spent. Nee dat is het niet. De lange beklimmingen zetten de rijder onder druk die een pak zweet verliest in het gevecht om zijn vege lijf naar boven te hengsten, de afdalingen vereisen het uiterste van het materiaal. En in die afdalingen bleek dat die schijfremmen toch nog niet klaar zijn voor een baanmachien. Slepende pads, waarbij de discs tegen de remblokjes aanslepen, iets wat zich bij de volgende beklimming quasi volledig oploste om na een volgende afdaling weer te manifesteren en in mindere mate het piepen van de remmen bij stevige remsessies laten toch een gevoel achter waarbij de techniek nog niet op punt staat.
Moet je dit "schuren" als normaal beschouwen ? Bij je auto zou je het althans niet accepteren, denk ik dan. Ook als je remblokjes van standaard callipers tegen je velg schuren omdat er een slagje in je velg zit, word je gek van het repetitieve gesleep, hetzelfde dus met die geweldige disc brakes. 600 euro voor extra comfort en irritatie vind ik dan weer een brug te ver. Kortom nieuwe dilemma's, een nieuwe fiets of nog wat wachten tot die schijfremmen meer op punt staan.
dinsdag 22 december 2015
2005 - 2015 ... 10 jaar aan de weg timmeren als allround dj
Ik draaide electro, EBM en industrial en als ik kon kiezen, draaide ik naast Chris Liebing en Adam Beyer, maar het lot heeft anders beslist zeg ik maar en dus draaien we ruim 10 jaar trouwfeesten met een officieel statuut.
En op die 10 jaar is er aardig wat veranderd. Niet zozeer het feesten, feesten en uit de bol gaan is van alle tijden, maar alles wat er rond hangt. Of er meer dj's zijn, dat is moeilijk in te schatten, waarschijnlijk wel, want de instapkost is een stuk lager door goedkoper materiaal en vooral goedkopere muziek. Maar in alle geval hebben meer dj's de weg naar het internet gevonden. Waar ik me vroeger vrij eenvoudig kon handhaven in de top van de google bij bepaalde zoekwoorden, moet ik het meer en meer afleggen tegen de concurrentie. Maar concurrentie is goed, het houdt je op je kivif, zorgt ervoor dat je de vinger aan de pols houdt, en zolang de aanvragen en boekingen vlot binnen lopen weet je dat je goed bezig bent.
De website heeft in de loop der jaren een aantal metamorfoses ondergaan, blijkbaar ten goede want ook hier krijg ik geregeld complimenten over. Maar ook dat zien de concurrenten blijkbaar. Zo schreef ik een tijd geleden een post over dingen die je tegen komt als je wat rond surft op het net. Eerlijk is eerlijk, de links die ik daar aanhaal zijn allemaal aangepast, toch blijft het een relevante post want nog steeds vind ik dj's die zichzelf profileren met mijn teksten. DJ's die hoog oplopen met correcte prijszetting, betalen van dj licenties en legaal aankopen van muziek nemen het duidelijk zelf niet al te nauw met copyright, laat staan dat het van een bepaalde eigenheid getuigd.
Om je muziekcollectie te spijzen ga je de deur niet meer uit, CDs lopen hopeloos achter en een wekelijkse trip naar de itunes store levert alle relevante muziek op voor de allrounder die met zijn tijd wil meegaan. Het enige nuttige dat je nog kan doen met CDs is ze gebruiken als flashy bierviltje, maar daar blijft het dan ook bij. Het feit dat Pioneer "de dj standaard" al meer dan 3 jaar geen nieuwe CD speler meer op de markt heeft gebracht zegt op zich voldoende.
Waar de beginjaren steevast werd dienst gedaan op verhuurders voor het plaatsen van licht en geluidsinstallaties, heeft de digitalisering van de dj-set en de evoluties binnen de PA en verlichtingswereld ervoor gezorgd dat alles compacter en krachtiger is geworden. En dat djLeBart ook een eigen installatie heeft. En ook de zaaluitbaters hebben vandaag de dag een pak minder te vrezen, want de klassieke PARs zijn veelal vervangen door LED varianten die de stroomvoorzieningen een pak minder belasten.
Een ding is er echter niet veranderd, het plezier dat ik beleef aan mensen te zien dansen en zich amuseren terwijl ik muziekjes aan elkaar sta te rijgen, want plaatjes draaien klinkt een beetje teveel 1992.
En op die 10 jaar is er aardig wat veranderd. Niet zozeer het feesten, feesten en uit de bol gaan is van alle tijden, maar alles wat er rond hangt. Of er meer dj's zijn, dat is moeilijk in te schatten, waarschijnlijk wel, want de instapkost is een stuk lager door goedkoper materiaal en vooral goedkopere muziek. Maar in alle geval hebben meer dj's de weg naar het internet gevonden. Waar ik me vroeger vrij eenvoudig kon handhaven in de top van de google bij bepaalde zoekwoorden, moet ik het meer en meer afleggen tegen de concurrentie. Maar concurrentie is goed, het houdt je op je kivif, zorgt ervoor dat je de vinger aan de pols houdt, en zolang de aanvragen en boekingen vlot binnen lopen weet je dat je goed bezig bent.
De website heeft in de loop der jaren een aantal metamorfoses ondergaan, blijkbaar ten goede want ook hier krijg ik geregeld complimenten over. Maar ook dat zien de concurrenten blijkbaar. Zo schreef ik een tijd geleden een post over dingen die je tegen komt als je wat rond surft op het net. Eerlijk is eerlijk, de links die ik daar aanhaal zijn allemaal aangepast, toch blijft het een relevante post want nog steeds vind ik dj's die zichzelf profileren met mijn teksten. DJ's die hoog oplopen met correcte prijszetting, betalen van dj licenties en legaal aankopen van muziek nemen het duidelijk zelf niet al te nauw met copyright, laat staan dat het van een bepaalde eigenheid getuigd.
Om je muziekcollectie te spijzen ga je de deur niet meer uit, CDs lopen hopeloos achter en een wekelijkse trip naar de itunes store levert alle relevante muziek op voor de allrounder die met zijn tijd wil meegaan. Het enige nuttige dat je nog kan doen met CDs is ze gebruiken als flashy bierviltje, maar daar blijft het dan ook bij. Het feit dat Pioneer "de dj standaard" al meer dan 3 jaar geen nieuwe CD speler meer op de markt heeft gebracht zegt op zich voldoende.
Waar de beginjaren steevast werd dienst gedaan op verhuurders voor het plaatsen van licht en geluidsinstallaties, heeft de digitalisering van de dj-set en de evoluties binnen de PA en verlichtingswereld ervoor gezorgd dat alles compacter en krachtiger is geworden. En dat djLeBart ook een eigen installatie heeft. En ook de zaaluitbaters hebben vandaag de dag een pak minder te vrezen, want de klassieke PARs zijn veelal vervangen door LED varianten die de stroomvoorzieningen een pak minder belasten.
Een ding is er echter niet veranderd, het plezier dat ik beleef aan mensen te zien dansen en zich amuseren terwijl ik muziekjes aan elkaar sta te rijgen, want plaatjes draaien klinkt een beetje teveel 1992.
zaterdag 7 november 2015
New Soundsystem - Bose F1 812 - review/test
After, what seemed ages, yesterday 2 Bose F1 812 tops finally arrived. Since I hadn't got the time to give them a proper test run, I quickly popped them out of the giant cardboard boxes, to have a look at them.
They are neat, finish is spot on and I really wanted to have a good look how Bose implemented the whole "flexible array system" with the moving panels. It feels sturdy and very solid, so again spot on. Put some juice in one of the units and connect my iPhone to drop a tune or two. Even with a pretty low output from an iPhone you get decent volumes without having to push the F1 to the max, the sound was full, but then again, I didn't have a reference. The unit was on the floor in my garage, changing the array from straight to reverse-J immediatly improved the sound impression from my standing position. So for small events, putting these on the floor, without bass units or poles would do just fine in the reverse-J position, plus you get a very clean dj booth.
Today I put the F1s head-to-head with my current Turbosound TXP-121 tops. Both have a 12" woofer, both are around 20kg, both are located in the premium (price) segment and both come in solid cardboard boxes. After 5 years the TXP cardboard is still impeccable, but the Bose ones are HUGE, so I guess the Bose bags will be ordered sooner than later.
The F1s are slightly higher and deeper than the Turbosounds, but they still fit properly in an estate in the upright position. TXP handles are cut-outs in the speaker, while the F1s are proper handles, the latter is easier to carry, especially when carrying 2 units.
I'm not going to compare tech specs from both units, only going to compare the sound. The Turbosounds are the only speakers I got so much positive comments on, going from the massive sound pressure coming out of such a little unit to the very good and detailed sound. The only units I got similar comments on were the Bose L1 poles, but the investment on these cannot be spread over 2 or more years so I decided to go for the F1s and buy the bass-units later.
Hooked up my Traktor S8 to the 4 top speakers and launched some different songs onto the driveway. First Paul van Dyk - Let Go. Sound of the Bose F1s was very full, even when I was about 25-30 meters away from the speakers the whole sound spectrum was still present. Compared to the Turbosounds the bass was more pronounced and deeper, while the highs were a little less crisp. The Bose speakers could keep the full sound over a longer distance than the Turbosounds while the fall-off in volume was almost the same for both. Other bass driven techno tracks proved the bass on the bose F1 is deeper, without becoming muddy.
Skinny Puppy - assimilate, one of my favourite all time tracks, this song is etched in my memory. The TXP-121 speakers sounded more crisp, snares and hi-hats have more bite than on the Bose F1s. This is similar to what I heard when switching back and forth between a classic 2-Way PA speaker and the Bose L1 system. The male choir intro of This Corrosion from Sisters Of Mercy enlarged this feeling. While Turbosound was very crisp during the purely vocal part, they became little aggressive when the drums kicked in. The Bose F1 on the other hand stayed well composed and filtered tha agressiveness out of the transition. I wanted to put more emphasis on the aggressive sound by pumping Amon Amarth - Pursuit of Vikings & Korn - Falling away from me through the speakers. Again the Bose F1s polished the biggest edges out of the TXP-121 sound, but stayed very lively and never felt overprocessed.
Yes the Bose can pump some more SPL and yes the Bose has a wider dispersion but I cannot say it is outclassing the Turbosounds. Both sound very good and both can be perfectly used as a full range PA speaker on small/medium events as long as you do not have to generate a tomorrowland rumbling bass. The differences in sound & feel are reinforced by going back and forth between the speakers while listening to specific parts of the productions. If you listen to a complete song on one pair and replay the same song on the other the difference becomes much smaller.
That said I can see/hear why people give compliments on the Bose sound, the sound is more polished and feels very rich. I cannot wait to pump some serious beats @ high SPL out of these babies on the next djLeBart allround dj gig.
Hooked up my Traktor S8 to the 4 top speakers and launched some different songs onto the driveway. First Paul van Dyk - Let Go. Sound of the Bose F1s was very full, even when I was about 25-30 meters away from the speakers the whole sound spectrum was still present. Compared to the Turbosounds the bass was more pronounced and deeper, while the highs were a little less crisp. The Bose speakers could keep the full sound over a longer distance than the Turbosounds while the fall-off in volume was almost the same for both. Other bass driven techno tracks proved the bass on the bose F1 is deeper, without becoming muddy.
Yes the Bose can pump some more SPL and yes the Bose has a wider dispersion but I cannot say it is outclassing the Turbosounds. Both sound very good and both can be perfectly used as a full range PA speaker on small/medium events as long as you do not have to generate a tomorrowland rumbling bass. The differences in sound & feel are reinforced by going back and forth between the speakers while listening to specific parts of the productions. If you listen to a complete song on one pair and replay the same song on the other the difference becomes much smaller.
That said I can see/hear why people give compliments on the Bose sound, the sound is more polished and feels very rich. I cannot wait to pump some serious beats @ high SPL out of these babies on the next djLeBart allround dj gig.
zondag 2 augustus 2015
Ne Maître ... of nen dj ??
Je moet niet voorzien zijn van een of meerdere universitaire master diploma's om de knoppen en schuiven op een mixer te begrijpen. Als al die dingen dan nog voorzien zijn van stickertjes die de achterliggende functies cryptisch beschrijven is het al helemaal een eitje. Kortom iedereen die al een paar keer aan een mixer heeft staan hengsten kan op zowat alle discobars ten velde zich uit de slag trekken.
Maar goed, laatst kwam de kok me uitleggen dat de schuif met het stickertje dansvloer, voor de dansvloer was. Stickertje achtergrond voor de rest van de zaal en monitor voor ... u raadt het al. Terloops werd nog even vermeld dat hij dat normaal voor de aanvang van het feest uitlegt aan de dj's, want de mannen van de huisdiscobar komen altijd al tijdens de receptie, dat ik de eerste was in 23 jaar die pas rond het dessert toekwam.
Een korte, "waarom zou ik ? Achtergrondmuziek opzetten daar heb je geen dj voor nodig en ik moet geen installatie plaatsen, want die is hier aanwezig" werd niet direct gesmaakt. Een karrenvracht formaliteiten werd op tafel gesmeten en de aap kwam uit de mouw ... "en dat is niet de taak van mijn garcons".
En daar moet ik de man helemaal gelijk in geven. Aangeven van micro's, opzetten van beamers, dimmen van lichten, kortom het in goede banen leiden van een huwelijksfeest in de feestzaal is niet de taak van een garcon. Maar het is evenmin de taak van een dj, daarvoor heb je een maître.
Besparen op een maître omdat de dj het wel zal oplossen is misschien een gemakkelijke oplossing, maar als dj heb je geen zicht op de planning en ben je dus volledig afhankelijk van de garcons wiens taak het niet is om de dj op de hoogte te houden. Zeer fijn als de taart vol vuurwerk al half de zaal is en je de muzikale ondersteuning nog niet gestart hebt. "Je zag toch dat we alles aan het klaarzetten waren" is wat mij betreft geen heldere communicatie. Een garcon die een beamer op de tafel neerploft en dan weer achter zijn toog verdwijnt, waarna de dame die iets wil presenteren verweesd achter blijft. Als ze dan aan een andere passerende pinguin even informeert hoe of wat kreeg ze de verhelderende feedback ... "aaahhh wij moeten dat opstellen ofwa ?"
Als djLeBart zelf en licht- en geluidsinstallatie plaatst worden praktische zaken die gebruik dienen te maken van de geluidsinstallatie gecovered, maar een juiste communicatie met het zaalpersoneel blijft onontbeerlijk om alle key-moments met de juiste bravoure te ondersteunen. Op vraag van het bruidspaar is het natuurlijk altijd mogelijk om als early bird op te duiken op een feest en de achtergrondmuziek te voorzien en dergelijke, maar de hierboven vermelde kok vond het een bizar gegeven dat hiervoor extra betaald moest worden. Een garcon die 3 uur extra moet komen doet dat ook niet voor liefdewerk oud papier.
Maar goed, laatst kwam de kok me uitleggen dat de schuif met het stickertje dansvloer, voor de dansvloer was. Stickertje achtergrond voor de rest van de zaal en monitor voor ... u raadt het al. Terloops werd nog even vermeld dat hij dat normaal voor de aanvang van het feest uitlegt aan de dj's, want de mannen van de huisdiscobar komen altijd al tijdens de receptie, dat ik de eerste was in 23 jaar die pas rond het dessert toekwam.
Een korte, "waarom zou ik ? Achtergrondmuziek opzetten daar heb je geen dj voor nodig en ik moet geen installatie plaatsen, want die is hier aanwezig" werd niet direct gesmaakt. Een karrenvracht formaliteiten werd op tafel gesmeten en de aap kwam uit de mouw ... "en dat is niet de taak van mijn garcons".
En daar moet ik de man helemaal gelijk in geven. Aangeven van micro's, opzetten van beamers, dimmen van lichten, kortom het in goede banen leiden van een huwelijksfeest in de feestzaal is niet de taak van een garcon. Maar het is evenmin de taak van een dj, daarvoor heb je een maître.
Besparen op een maître omdat de dj het wel zal oplossen is misschien een gemakkelijke oplossing, maar als dj heb je geen zicht op de planning en ben je dus volledig afhankelijk van de garcons wiens taak het niet is om de dj op de hoogte te houden. Zeer fijn als de taart vol vuurwerk al half de zaal is en je de muzikale ondersteuning nog niet gestart hebt. "Je zag toch dat we alles aan het klaarzetten waren" is wat mij betreft geen heldere communicatie. Een garcon die een beamer op de tafel neerploft en dan weer achter zijn toog verdwijnt, waarna de dame die iets wil presenteren verweesd achter blijft. Als ze dan aan een andere passerende pinguin even informeert hoe of wat kreeg ze de verhelderende feedback ... "aaahhh wij moeten dat opstellen ofwa ?"
Als djLeBart zelf en licht- en geluidsinstallatie plaatst worden praktische zaken die gebruik dienen te maken van de geluidsinstallatie gecovered, maar een juiste communicatie met het zaalpersoneel blijft onontbeerlijk om alle key-moments met de juiste bravoure te ondersteunen. Op vraag van het bruidspaar is het natuurlijk altijd mogelijk om als early bird op te duiken op een feest en de achtergrondmuziek te voorzien en dergelijke, maar de hierboven vermelde kok vond het een bizar gegeven dat hiervoor extra betaald moest worden. Een garcon die 3 uur extra moet komen doet dat ook niet voor liefdewerk oud papier.
dinsdag 21 april 2015
Een goede DJ maakt je avondfeest. Toch is hij niet zaligmakend …
Soms krijg je artikels voorgeschoteld waarvan je nekharen recht komen, een koude rilling over je rug kronkelt en je vol ongeloof WTF gewijs maar weer eens een facepalm ten berde brengt. En ik ben er zeker van dat vele dj's er een gelijkaardige gedachte op nahouden na het lezen van de volgende passage :
Een goede DJ maakt je avondfeest. Toch is hij niet zaligmakend, want met de moderne technieken der iPods en CD's, kan je zelf voor ambiance zorgen. Nog leuker: vraag je gasten op voorhand wat ze graag willen horen en brandt dit op CD's. Wil je toch life-muziek, weet dan dat een DJ altijd goedkoper zal zijn dan een bandje. En misschien is er wel een oom of neef, die wat goede platen achtereen kan zetten en zich mee wil inzetten voor je dansfeest?
Eenvoudigweg riposteren op zulke artikels is makkelijk. Je zou kunnen inhakken op de vorm of op de kennis van vreemde talen … “life-muziek” ?? Wat moeten we bij het betere levenslied voorstellen ?? Je kan openlijk in vraag stellen wie de dinosaurus is die dit stukje neerpende, als je een geluidsdrager uit begin jaren 80 bestempelt als “moderne techniek”. Maar dat is me wat te makkelijk.
Ik haalde alleen de passage over de muziek uit een artikel, waarin een event/wedding planner de lezer wil helpen om met de vinger op de knip in het huwelijksbootje te treden. Lovenswaardig, maar persoonlijk denk ik dat het niet inschakelen van een wedding planner, aan 45 euro/uur, trouwers een mooi potje geeft om een goeie dj in te huren, voorzien van een nette lichtshow en geluidsinstallatie. Maar ook daar draait het niet om ...
Elke weekendnacht geven dj's van alle allooi het beste van hunzelf om de mensen voor hun neus een geweldige tijd te bezorgen. Elke avond opnieuw worden alle registers open getrokken om een finale te spelen, 5 uur aan een stuk, 125 nummers … het klapstuk na uren plaatjes aan elkaar rijgen, hitlijsten doorspartelen, muziek beluisteren, combinaties uitproberen. En dat alles wordt door een wedding-planner vervangen door een paar vooraf opgenomen Cds. Met top 3tjes van uw gasten kan u een avond vullen, maar wat doe je met de 25 slows die door de tantes en nonkels zijn gekozen, wat met de wat wereldvreemde neef die helemaal wild gaat voor de metal strijdliederen van Sabaton of Amon Amarth. Geef je de vriendinnen van de bruid die samen de hele Rihanna backcatalogue hebben opgeschreven hun zin en wat ga je aanvangen met de technoplaten die de collega's van bruidegomlief hebben gekozen. Daar waar een beetje dj een flow inbouwt in zijn sets, speelt met energie van verschillende platen, nummers die niet het gewenste effect hebben vakkundig uit de ether haalt en te lange nummers inkort tot alleen de essentie krijg je met opgenomen Cds met door jan-met-de-pet gekozen nummers een nette juke-box kakafonie waarbij je alleen maar kan hopen dat “the man with the red face” niet gevolgd wordt door “child in time”.
Kunnen die leuke liedjes dan niet gedraaid worden door de aangehaald neef of oom … natuurlijk kan dat. Maar ga niet over een nacht ijs, neem niet het neefje dat vorig jaar naar Tomorrowland ging, gek is van Hardwell en vorig jaar naast een stel chocolade sinterklaas figuren zijn eerste dj controller kreeg. Het is niet de eerste keer dat een bruidspaar plots het vertrouwen verliest als de trouwdatum dichter komt, of de ster-dj in de dop plankenvrees krijgt. En last-minute een dj zoeken is meestal geen feest.
Is een goede dj zaligmakend … dat hoor je me niet zeggen, maar een goeie dj kan wel je avondfeest af maken. De juiste sfeer en gasten die zich willen laten mennen en opzwepen, door een mix van de juiste platen, zorgen dat een goeie dj tot het uiterste kan gaan, het dak ervan af gaat en dat je avondfeest een geweldig avondfeest is. Een avondfeest dat memorabel genoeg was opdat koppels ettelijke jaren later je boeken omdat er nog steeds over dat feest gepraat wordt …
… de dag dat ik een feest zo memorabel kan maken met pre-recorded mixtapes, dat is de dag dat ik elk weekend een ongelimiteerd aantal trouwfeesten kan verzorgen en mijn blogposts online worden gezet vanuit de Caraiben.
maandag 8 december 2014
dj'en, de nieuwe fotografie
Fietsen is het nieuwe golf. Geruite debardeurs en bijbehorende bermuda’s worden ingeruild voor
spannende lycra tenues en het golfkarretje gevuld met een arsenaal glimmende clubs maakt plaats
voor een carbon bolide met dito wielen. Maar de blitse outfit en state-of-the-art materiaal ten spijt,
zonder fysieke insteek sta je nergens. Diegene die het hardst, met de juiste techniek, tegen de bal
slaat, die slaat het verst en diegene die het hardst op de trappers staat, die rijdt het snelst.
Dj spelen is geen fysiek gegeven, hoewel een marathon set in een stomende locatie wel een aanslag
is op je lichaam. Dj spelen heeft wel een technische insteek, maar de beste beatmatch in de vingers
heeft is niet noodzakelijk de beste dj. Scratch dj’s buiten beschouwing gelaten, waarbij de technische
skills de basis vormen van hun wedstrijdsets. Maar de dj die gedurende zijn set mensen aan het
dansen moet zetten en houden en die dat met verve doet, die kan je moeilijk afrekenen op een
technisch aspect.
Daarom dat dj’en gewoon de nieuwe fotografie is. Digitale fotografie werd betaalbaar in het laatste decennium, plots had iedereen een digitale camera, kon iedereen dezelfde professionele foto’s maken als de professionele fotograaf. En wat meer is, de evolutie liet de fotograaf toe om het foto- nemen proces te automatiseren. Een technisch aspect van fotografie, sluitertijd en scherptediepte op elkaar afstemmen, om tot een juiste belichting te komen, werden plots door de camera uitgevoerd. De wereld op zijn kop! Plots werd alleen het kaderen van het juiste beeld van belang, en met de nabewerkingssoftware van vandaag kan je ook daar vragen bij stellen. Hoe dan ook wordt geen enkele fotograaf afgerekend op het gebruik van deze functies, want het beeld is belangrijker dan de wijze waarop het beeld gemaakt wordt.
De kost van een muziekcollectie is verwaarloosbaar geworden en voor een beetje dj-booth moet je heden ten dagen geen maanden meer werken. En die ene skill die je als dj had, de beatmatch, die is verdorie ook publiek toegankelijk via de SYNC-knop. Bij elke nieuwe hardware iteratie laaien de discussies op, over het al dan niet echt zijn van je performance en de legitimiteit van je status als dj, als je die bewuste knop waagt in te drukken. Maar waarom …
Visueel maakt het weinig tot geen verschil. De superstar dj staat tegenwoordig hoog en droog boven zijn publiek, tikken tegen een wieltje of een knop indrukken maken niet direct het grote verschil. En de gemiddelde trouwfeest dj doet er alles aan op de booth zo clean mogelijk te maken, waardoor de gehele dj set verdwijnt achter een mooie facade. Zonder de technische evolutie draaiden we allemaal nog met pitch-loze platendraaiers of 2 identiek huis-tuin-en-keuken sony CD-spelers, terwijl de platendraaiers dienst doen als klaarlegplatform voor het volgende CDtje. Toen bestonden er ook goeie dj’s. Gasten die plaat na plaat het publiek verder in extase brachten door hun muziekkeuze en met zeer beperkte mogelijkheden een vloeiend geheel konden neerzetten.
Is de manier waarop dan zoveel belangrijker dan het resultaat? Ben je effectief een valsspeler als je de technologie een stuk van het creatieve proces laat overnemen? Ligt de gemiddelde feestneus wakker als hij na een hele avond dansen te weten komt dat er gesynct werd? Zou je ooit een boeking mislopen omdat je plots zegt dat je een laptop dj bent? Of kunnen we beter de tijd die de polemiek voeden kost investeren in de essentie, het creatieve en muzikale kader, want minimum 95% van de dj’s die wekelijks ergens ten velden hun naam proberen waar te maken worden daar op afgerekend.
Daarom dat dj’en gewoon de nieuwe fotografie is. Digitale fotografie werd betaalbaar in het laatste decennium, plots had iedereen een digitale camera, kon iedereen dezelfde professionele foto’s maken als de professionele fotograaf. En wat meer is, de evolutie liet de fotograaf toe om het foto- nemen proces te automatiseren. Een technisch aspect van fotografie, sluitertijd en scherptediepte op elkaar afstemmen, om tot een juiste belichting te komen, werden plots door de camera uitgevoerd. De wereld op zijn kop! Plots werd alleen het kaderen van het juiste beeld van belang, en met de nabewerkingssoftware van vandaag kan je ook daar vragen bij stellen. Hoe dan ook wordt geen enkele fotograaf afgerekend op het gebruik van deze functies, want het beeld is belangrijker dan de wijze waarop het beeld gemaakt wordt.
De kost van een muziekcollectie is verwaarloosbaar geworden en voor een beetje dj-booth moet je heden ten dagen geen maanden meer werken. En die ene skill die je als dj had, de beatmatch, die is verdorie ook publiek toegankelijk via de SYNC-knop. Bij elke nieuwe hardware iteratie laaien de discussies op, over het al dan niet echt zijn van je performance en de legitimiteit van je status als dj, als je die bewuste knop waagt in te drukken. Maar waarom …
Visueel maakt het weinig tot geen verschil. De superstar dj staat tegenwoordig hoog en droog boven zijn publiek, tikken tegen een wieltje of een knop indrukken maken niet direct het grote verschil. En de gemiddelde trouwfeest dj doet er alles aan op de booth zo clean mogelijk te maken, waardoor de gehele dj set verdwijnt achter een mooie facade. Zonder de technische evolutie draaiden we allemaal nog met pitch-loze platendraaiers of 2 identiek huis-tuin-en-keuken sony CD-spelers, terwijl de platendraaiers dienst doen als klaarlegplatform voor het volgende CDtje. Toen bestonden er ook goeie dj’s. Gasten die plaat na plaat het publiek verder in extase brachten door hun muziekkeuze en met zeer beperkte mogelijkheden een vloeiend geheel konden neerzetten.
Is de manier waarop dan zoveel belangrijker dan het resultaat? Ben je effectief een valsspeler als je de technologie een stuk van het creatieve proces laat overnemen? Ligt de gemiddelde feestneus wakker als hij na een hele avond dansen te weten komt dat er gesynct werd? Zou je ooit een boeking mislopen omdat je plots zegt dat je een laptop dj bent? Of kunnen we beter de tijd die de polemiek voeden kost investeren in de essentie, het creatieve en muzikale kader, want minimum 95% van de dj’s die wekelijks ergens ten velden hun naam proberen waar te maken worden daar op afgerekend.
vrijdag 10 oktober 2014
een band ...
Het is tijd voor een rant, een tirade waarbij het calimerie-gevoel van “Ik is klein en zij zijn groot” weer eens in de verf wordt gezet.
Want hoe je het ook draait of keert … als dj moet je altijd de duimen leggen voor een band … als eenzaat tegen een stel lieden die hengsten op een muziekinstrument, hun ding doen, een hoop stuff in de weg laten staan en afbreken tijdens de festiviteiten. Probeer als dj maar eens verkocht te krijgen dat je de discobar komt opzetten als de mensen nog aan het eten zijn …
Voor de aanvang van de festiviteiten kom je toe, de band staat netjes centraal opgesteld, alles is klaar om het feest in gang te trappen. Waar staat de DJ? Ah … daar langs de zijkant. Mooi zo … is er een tafel, 2 stopcontacten ? Euuh … tja niet aan gedacht eigenlijk. Meestal is “daar langs de zijkant” dan achter de boxen, op de plaats die de band als backstage beschouwt en toevallig net op de doorgang naar buiten, zodat op het moment dat de band hun rommel naar buiten beginnen sleuren je als dj van links naar rechts dient te hoppen want de heren moeten passeren. Liefst wordt dit alles overgoten met een saus van gasten die plots overlopen van inspiratie en verzoekjes komen vragen, vergezeld van een verhaal waarom dit nummer het belangrijkste nummer van de hele avond is en dat ik het zeker moet draaien … als het zo belangrijk is … vraag het dan aan de belangrijkste man op het feest … de zanger van de band !!
Maar goed … we staan opgesteld en de roadies van de band zullen de dj tafel wel helpen verzetten als de band stopt met spelen, ware het niet dat alles op een klaptafel is opgesteld die niet gemaakt is verzet te worden … en dat de band een uur nadat ze gestopt zijn met spelen lustig cases aan het af en aan sleuren is. Gelukkig was het een goeie band, ambiance makers, die op 1h30 een hoop knallers erdoor jagen, het publiek staat te springen, iedereen geniet en maakt er een feestje van. Als ze hun sprint hebben afgewerkt kan de dj aan zijn 5 uur durende marathon beginnen. Bis nummers zitten erop … de band druipt af, iedereen kijkt naar jou … als een bezetene sta je te rammen op de cue knop, de PA verantwoordelijke moet de dj installatie nog open zetten … gejoel … eindelijk … geluid. Een knaller van formaat, het feest gaat verder … de band moet even tot zichzelf komen in hun backstage … toevallig rond de discobar … alsof de gemiddelde dj in afwachting van zijn dj set een barkruk neerpoot tussen de zanger en de gitarist en daar even aan zijn rum-cola gaat zitten sippen.
Je staat in het duister, letterlijk en figuurlijk … de spots op de band gaan uit, monitoring voor de dj daar is niet aan gedacht … geconcentreerd probeer je alles naadloos aan elkaar te mixen op je koptelefoon terwijl je passerende flightcases ontwijkt. Het is verzoekjestijd … als mijn bilnaad zou fungeren als betaalgleuf van een jukebox zou mijn gage verdubbeld zijn … iedereen pikt een set van een band vol coole muziek, maar een dj … die moet springen en onmiddellijkiedereen doen servetten zwaaien en de zon in hun hart laten schijnen.
Maar waar je echt gek van wordt, is thuis gezapig zitten computeren en dit vinden in je mailbox …
wij organiseren een feest (huwelijksverjaardag) voor 100 à 200 personen in een tent in onze tuin te Tremelo. Wij zijn nog dringend op zoek naar een DJ met eigen installatie en licht. Bent u nog vrij op deze dag. Wat kan u als basis voorstellen en wat is uw prijs daarbij? Van welk tot welk uur speelt u? Vermits wij ook een betalend live-optreden van ong. 1 uur hebben, is het budget beperkt. Tijdens dit uur kan u ook iets eten en drinken...
Voor de aanvang van de festiviteiten kom je toe, de band staat netjes centraal opgesteld, alles is klaar om het feest in gang te trappen. Waar staat de DJ? Ah … daar langs de zijkant. Mooi zo … is er een tafel, 2 stopcontacten ? Euuh … tja niet aan gedacht eigenlijk. Meestal is “daar langs de zijkant” dan achter de boxen, op de plaats die de band als backstage beschouwt en toevallig net op de doorgang naar buiten, zodat op het moment dat de band hun rommel naar buiten beginnen sleuren je als dj van links naar rechts dient te hoppen want de heren moeten passeren. Liefst wordt dit alles overgoten met een saus van gasten die plots overlopen van inspiratie en verzoekjes komen vragen, vergezeld van een verhaal waarom dit nummer het belangrijkste nummer van de hele avond is en dat ik het zeker moet draaien … als het zo belangrijk is … vraag het dan aan de belangrijkste man op het feest … de zanger van de band !!
Maar goed … we staan opgesteld en de roadies van de band zullen de dj tafel wel helpen verzetten als de band stopt met spelen, ware het niet dat alles op een klaptafel is opgesteld die niet gemaakt is verzet te worden … en dat de band een uur nadat ze gestopt zijn met spelen lustig cases aan het af en aan sleuren is. Gelukkig was het een goeie band, ambiance makers, die op 1h30 een hoop knallers erdoor jagen, het publiek staat te springen, iedereen geniet en maakt er een feestje van. Als ze hun sprint hebben afgewerkt kan de dj aan zijn 5 uur durende marathon beginnen. Bis nummers zitten erop … de band druipt af, iedereen kijkt naar jou … als een bezetene sta je te rammen op de cue knop, de PA verantwoordelijke moet de dj installatie nog open zetten … gejoel … eindelijk … geluid. Een knaller van formaat, het feest gaat verder … de band moet even tot zichzelf komen in hun backstage … toevallig rond de discobar … alsof de gemiddelde dj in afwachting van zijn dj set een barkruk neerpoot tussen de zanger en de gitarist en daar even aan zijn rum-cola gaat zitten sippen.
Je staat in het duister, letterlijk en figuurlijk … de spots op de band gaan uit, monitoring voor de dj daar is niet aan gedacht … geconcentreerd probeer je alles naadloos aan elkaar te mixen op je koptelefoon terwijl je passerende flightcases ontwijkt. Het is verzoekjestijd … als mijn bilnaad zou fungeren als betaalgleuf van een jukebox zou mijn gage verdubbeld zijn … iedereen pikt een set van een band vol coole muziek, maar een dj … die moet springen en onmiddellijkiedereen doen servetten zwaaien en de zon in hun hart laten schijnen.
Maar waar je echt gek van wordt, is thuis gezapig zitten computeren en dit vinden in je mailbox …
wij organiseren een feest (huwelijksverjaardag) voor 100 à 200 personen in een tent in onze tuin te Tremelo. Wij zijn nog dringend op zoek naar een DJ met eigen installatie en licht. Bent u nog vrij op deze dag. Wat kan u als basis voorstellen en wat is uw prijs daarbij? Van welk tot welk uur speelt u? Vermits wij ook een betalend live-optreden van ong. 1 uur hebben, is het budget beperkt. Tijdens dit uur kan u ook iets eten en drinken...
dinsdag 30 september 2014
2014 ... episch
De beats van techno monster Cari Lekebush dreunen door de kamer. Ik lig onderuitgezakt in mijn zetel te doezelen, terwijl de gedachten onwillekeurig afdwalen. Sid Vicious van de Sex Pistols brabbelde ooit op onnavolgbare wijze Frank Sinatra’s woorden “and now the end is near … so I face the final curtain” … a final party in dit geval, voor het doek valt, voorlopig althans, over draaiseizoen 2014.
En wat een jaar was 2014 … kick off was een wintertrouw in Kortrijk waar mijn kleinste neefje in het huwelijkssleetje stapte in het prestigieuze Broel Hotel, daarna passeerde ik langs de serres van de Verbeke Foundation, een stel hoeves, klassiekere feestzalen, kastelen, machinezalen, een gigantische tent en afsluiten doen we in het Atomium.
2014 mag dan wat schoorvoetend begonnen zijn met slechts een handvol boekingen, het werd een jaar van “we’re flying high … we’re flying high up to the sky” hoogvliegers. Voor het derde jaar op rij deed the Antwerp posse, waar ik onderhand huistrouwfeest dj ben, zichzelf alle eer aan en liet de serres letterlijk en figuurlijk daveren met een stomend feestje. Ik heb luidsprekers, discobar en mezelf weten meehompen met een springende massa op een zwevende houten vloer. Ik heb een fabriekzaal uit zijn dak zien gaan met een saxofonist aan mijn zijde, overgoten met vuurwerk, confetti, gin hendrickx en een ice bucket challenge … en als het een beetje meezit zitten er vanaf volgende week nog maar 8 bollen aan het Atomium.
2014 was het jaar van de “studio ibiza” toestanden … op zich best wel leuk, maar het is niet het kruit dat opgewassen is tegen het tomorrowland geweld of de über klassiekers op de “foute Cds” of “I Love the 90s” … 2014 was het jaar weer ingetogen feesten niet aan de orde was, het dak moest eraf en liefst aan 150 of meer BPMs.
Maar de rode draad doorheen al die escapades waren mensen die zin hadden in een feestje. Want als je als DJ de pannen van het dak draait en de wildste bewegingen zijn het ritmisch meebewegen van de wijsvinger en het hoofd naast de dansvloer, dan heb je een probleem. Maar als het trouwkoppel de dansvloer bezet en zonder veel aansporen de rest van de gasten aanzet hetzelfde te doen, dan is het aan de dj om katalysator te spelen en van een inse geweldig feest, een episch te maken.
dinsdag 1 juli 2014
Moeilijke omstandigheden ...
Tomorrowland mag misschien al jaren de kwaliteitslabel van "Beste festival te wereld" dragen, het blijft klein bier tegen het grootste, het mooiste, het gemoedelijkste en bovendien gratis festivalletje dat jaar en dag plaatsvond in Berlijn. 3 epische edities mocht ik meemaken … 3x een namiddag achter vrachtwagens hupsen op opzwepende beats en 's avonds verzamelen rond de siegessäule om het kruim van de internationale dj community hun ding te zien/horen doen.
Eveneens fantastisch was de aanblik van dj's die bovenop een vrachtwagen het volk aan het mennen waren, waarbij de uitdaging niet zozeer het volk in beweging krijgen en houden was, maar de discobar een beetje stil houden zodat niet alles enkele meters lager terecht.
Zaterdag had ik een soortgelijke ervaring. Organic conceps zorgde met de silhouette tent voor een unieke locatie, maar met 200 bereidwillige en enthousiaste dansers werd de houten vloer ei zo na een trampoline. En hoewel de platenspelers en cd spelers vandaag de dag stof staan te happen en portables geen last hebben van vibraties, moest ik geregeld alles vastgrabbelen en terug ordenen op de dj tafel. Ook toetsenbord gewijs op zoek gaan naar een volgende bom was niet evident op een spingend toetsenbord … feestjeeeeuuuhhhh.
De wedding planner werd nog aan het werk gezet om tafels en stoelen aan de kant te zetten en de trampoline te vergroten, niet geheel succesvol want de discobar heeft nog 2 aanvallen van over-opgewonden gasten moeten weerstaan.
En hoewel het keer op keer een beetje koffiedik kijken wat de avond zal brengen, of de muziekkeuze van het bruidspaar wel te rijmen valt met die van hun gasten, of de gasten wel zin hebben in een feestje of eerder de kat uit de boom kijken … was het weer een schot in de roos. Vanaf de eerste song tot de laatste knaller, werd elke regendruppel die de tent raakte onverbiddelijk herleid tot stoom, tot kort voor vieren de elektriciteitstoevoer besliste een einde aan het feest te maken.
En als je dan achteraf hoort dat je de gasten die in het aanpalende hotel het grootste gedeelte van de nacht uit hun slaap hebt gehouden, maar dat het niet direct een probleem was want de dj was dik in orde, geeft dat toch een extra boost en voldoening.
zondag 10 november 2013
a trip down memory lane
Stilte. Je ziet alleen concentratie. Met een paar snelle pennetrekken beantwoord je de laatste vraag en verlaat in aller eil de school premises. Verzamelpunt na de examens is "De Meermin", een of andere poshy tennisclub aan de boorden van het Kerebergse meer, welke 2x per jaar werd herleid tot hol van verderf. Bier in bekers en soms ook uit als de bekers door het etablissement vlogen, voorzien van tapkranen en rioleringsbuizen met een te laag debiet.
Dat was de eerste helft van de jaren 90. Anno 2013 gaat "De Meermin" al jaren door het leven als conferentiecentrum voor seminaries, congressen en feesten "Semcom". Een lik verf over nostalgische grootsheid, met squashvelden die dienst doen als stoelenkast en een snookerzaal nu gewoon keuken is. De zaal waar de Keerbergse apres-examen oktoberfesten plaats had was nu de dansvloer voor Steven's 40e verjaardag. Een gezelschap dat wenste ondergedompeld worden in de tijd van toen. Jaren 80 classic, grunge ene streepje new wave aangevuld met wat hedendaags alternatief geweld. Veel sfeer, dat wel, maar het dak gaat er pas echt af als de tomorrowlandbommetjes passeren. Mainstage sets van dance festivals, die bulken van dropmixes en het betere gooi en smijtwerk, 1-op-1 kunnen mappen op zowat alle verjaardags- en trouwfeesten die ik vandaag de dag moet afwerken, dat is toch de trend van het laatste jaar.
En het was een ongelooflijk jaar, een jaar waar de hoogtepunten elkaar opvolgden. Een jaar waar Studio Brussel en de VRT in het algemeen, met "The Sound Of Belgium" maar eens mee proberen te rijden op een hype die al jaren op een dansvloer in je buurt plaats vindt, 90s, house en retro, Boccacio en Cherrymoon toestanden, knoerteharde classix en dansers die volledig uit de bol gaan. Aanzien worden als "trouwfeest-resident", onthaald worden als een ware rockster, terwijl je niet meer doet als plaatjes aan elkaar rijgen en meerijden op de golf van enthousiasme voor je.
Wordt "Bonzai" de openingsdans ?
"Sabaton", "Paradise Lost" en "Korn" opleggen en de dansvloer vol houden.
Bart, ge zijt de dj, ge doet wat ge wilt, ik mag dan wel 50 zijn, maar we gaan er geen 80s party van maken, het is 2013.
Gasten die de discobar aanzien als hun mekka bij het opleggen van "The Sky is pink".
Dames die besluiten met elkaar te trouwen, zodat ik op hun trouwfeest zou kunnen draaien
Om maar enkele quotes en momenten te noemen, naast het respect dat je keer op keer krijgt, die je doen doorgaan en vooral uitkijken … licht uit en klaar om voor 2014 te gaan. je draagt de vlag van je land als een cape, dit is waarvoor je bestaat!
Dat was de eerste helft van de jaren 90. Anno 2013 gaat "De Meermin" al jaren door het leven als conferentiecentrum voor seminaries, congressen en feesten "Semcom". Een lik verf over nostalgische grootsheid, met squashvelden die dienst doen als stoelenkast en een snookerzaal nu gewoon keuken is. De zaal waar de Keerbergse apres-examen oktoberfesten plaats had was nu de dansvloer voor Steven's 40e verjaardag. Een gezelschap dat wenste ondergedompeld worden in de tijd van toen. Jaren 80 classic, grunge ene streepje new wave aangevuld met wat hedendaags alternatief geweld. Veel sfeer, dat wel, maar het dak gaat er pas echt af als de tomorrowlandbommetjes passeren. Mainstage sets van dance festivals, die bulken van dropmixes en het betere gooi en smijtwerk, 1-op-1 kunnen mappen op zowat alle verjaardags- en trouwfeesten die ik vandaag de dag moet afwerken, dat is toch de trend van het laatste jaar.
En het was een ongelooflijk jaar, een jaar waar de hoogtepunten elkaar opvolgden. Een jaar waar Studio Brussel en de VRT in het algemeen, met "The Sound Of Belgium" maar eens mee proberen te rijden op een hype die al jaren op een dansvloer in je buurt plaats vindt, 90s, house en retro, Boccacio en Cherrymoon toestanden, knoerteharde classix en dansers die volledig uit de bol gaan. Aanzien worden als "trouwfeest-resident", onthaald worden als een ware rockster, terwijl je niet meer doet als plaatjes aan elkaar rijgen en meerijden op de golf van enthousiasme voor je.
Wordt "Bonzai" de openingsdans ?
"Sabaton", "Paradise Lost" en "Korn" opleggen en de dansvloer vol houden.
Bart, ge zijt de dj, ge doet wat ge wilt, ik mag dan wel 50 zijn, maar we gaan er geen 80s party van maken, het is 2013.
Gasten die de discobar aanzien als hun mekka bij het opleggen van "The Sky is pink".
Dames die besluiten met elkaar te trouwen, zodat ik op hun trouwfeest zou kunnen draaien
Om maar enkele quotes en momenten te noemen, naast het respect dat je keer op keer krijgt, die je doen doorgaan en vooral uitkijken … licht uit en klaar om voor 2014 te gaan. je draagt de vlag van je land als een cape, dit is waarvoor je bestaat!
dinsdag 25 juni 2013
Meer kommer en kwel van een trouwfeest dj ...
Zaaluitbaters lopen niet hoog op met creaturen die het land rondzwerven als trouwfeest dj, het ultieme bewijs hiervan zijn toiletten. Om de een of andere reden zijn die altijd strategisch, ver weg, van de dj booth geplaatst.
En hoewel we voor een geslaagd feest een noodzakelijk kwaad zijn, worden we hier en daar liefst weg gestoken in een klein hoekje, terwijl de klant een grote lichtbrug heeft besteld voorzien van een hoop toeters en bellen die om de een of andere reden de workflow van de keuken belemmeren. Na wat verbaal gebakkelei krijg je toch wat plaats en een wankel tafeltje ter beschikking terwijl de maitre argwanend elke beweging in het oog houdt, zodat je zeker geen cm van zijn dessertbuffetvloer inpikt. Laverend door een eivol gestouwde zaal zet je je installatie recht, waarbij plots daagt dat er geen dansvloer is. Mooi zo ... minstens 2 tafels met gasten die in de helft van het feest hun zitplaats moeten afstaan of hebben we deze keer een dansvloer met opstakels ?
Een ander model zaaluitbaters is het beu dat de dj met statieven en kisten door zijn etablissement dendert, toegegeven, niet alle collega's of verhuurders proberen even subtiel een discobar te plaatsen, en besluit een eigen discobar te plaatsen of nemen een firma onder de arm die dit voor hun doen. Een professionele discobar wordt dit vaak genoemd. Alle "huisdiscobars" over eenzelfde kam scheren doe ik niet, hier en daar staan wel degelijk professionele installaties, maar al te vaak kom je toch in aanraking met slecht onderhouden mengpanelen en cdspelers, waar de densiteit vingerafdrukken en vetzakkerij groter is dan in een openbaar toilet. Gelukkig zijn CDs zo 2001 en met de opkomst van de digitale dj wordt het meeste opgelost, de meeste dj's sleuren een controller en portable mee die overal op kan worden aangesloten.
Het geluid van de "huisdiscobar" is over het algemeen goed te noemen, met dank aan compacte maar peperdure bose systemen die mooi blenden met de zaalinfrastructuur. Verlichting daarentegen is door de band eerder summier te noemen, hoewel er met de komst van compacte led-verlichting een hoop mogelijkheden zijn om lichteffecten en discolichten weg te werken rond de dansvloer ... daar onderscheiden zich de professionele "huisdiscobars" zich van de uitmelkers.
"Huisdiscobars" hebben over het algemeen de mogelijkheid, soms zelfs de verplichting, ze te combineren met "huisdj's". Ik ben geen "huisdj" en daar heb ik ook geen ambitie toe. Verandering van spijs doet eten, dus ook met plaatsen waar je draait. Elke week in een zelfde zaal draaien en je wordt een stuk van het meubilair, je wordt op het einde waarschijnlijk meer ceremoniemeester dan dansvloermenner. Meestal zijn het dj's uit een dj-team die in de buurt van de zaal wonen en dus de geknipte man zijn voor een feest in die zaal. Ik ga zelf geen oordeel vellen over hun draaikwaliteiten zolang ik ze niet aan het werk heb gehoord, maar commentaren van het zaalpersonneel in de stijl van "Wat een verademing, die gast dat hier normaal draait, die haspelt elke keer een zelfde playlistje af" stellen bepaalde quotes als "tijdens een persoonlijk gesprek selecteren we voor u een geschikte dj" in een bepaalt daglicht.
En dan heb ik het nog niet gehad over voorzichtig over het grasveld rijden met je wagen om tot aan de zaal te geraken, of morgen terug komen om alles op te halen want in het donker over datzelfde grasveld rijden werd me toch afraden. Alsof wagens van tegenwoordig niet voorzien zijn van dingen die verlichting brengen in de duisternis.
En hoewel we voor een geslaagd feest een noodzakelijk kwaad zijn, worden we hier en daar liefst weg gestoken in een klein hoekje, terwijl de klant een grote lichtbrug heeft besteld voorzien van een hoop toeters en bellen die om de een of andere reden de workflow van de keuken belemmeren. Na wat verbaal gebakkelei krijg je toch wat plaats en een wankel tafeltje ter beschikking terwijl de maitre argwanend elke beweging in het oog houdt, zodat je zeker geen cm van zijn dessertbuffetvloer inpikt. Laverend door een eivol gestouwde zaal zet je je installatie recht, waarbij plots daagt dat er geen dansvloer is. Mooi zo ... minstens 2 tafels met gasten die in de helft van het feest hun zitplaats moeten afstaan of hebben we deze keer een dansvloer met opstakels ?
Een ander model zaaluitbaters is het beu dat de dj met statieven en kisten door zijn etablissement dendert, toegegeven, niet alle collega's of verhuurders proberen even subtiel een discobar te plaatsen, en besluit een eigen discobar te plaatsen of nemen een firma onder de arm die dit voor hun doen. Een professionele discobar wordt dit vaak genoemd. Alle "huisdiscobars" over eenzelfde kam scheren doe ik niet, hier en daar staan wel degelijk professionele installaties, maar al te vaak kom je toch in aanraking met slecht onderhouden mengpanelen en cdspelers, waar de densiteit vingerafdrukken en vetzakkerij groter is dan in een openbaar toilet. Gelukkig zijn CDs zo 2001 en met de opkomst van de digitale dj wordt het meeste opgelost, de meeste dj's sleuren een controller en portable mee die overal op kan worden aangesloten.
Het geluid van de "huisdiscobar" is over het algemeen goed te noemen, met dank aan compacte maar peperdure bose systemen die mooi blenden met de zaalinfrastructuur. Verlichting daarentegen is door de band eerder summier te noemen, hoewel er met de komst van compacte led-verlichting een hoop mogelijkheden zijn om lichteffecten en discolichten weg te werken rond de dansvloer ... daar onderscheiden zich de professionele "huisdiscobars" zich van de uitmelkers.
"Huisdiscobars" hebben over het algemeen de mogelijkheid, soms zelfs de verplichting, ze te combineren met "huisdj's". Ik ben geen "huisdj" en daar heb ik ook geen ambitie toe. Verandering van spijs doet eten, dus ook met plaatsen waar je draait. Elke week in een zelfde zaal draaien en je wordt een stuk van het meubilair, je wordt op het einde waarschijnlijk meer ceremoniemeester dan dansvloermenner. Meestal zijn het dj's uit een dj-team die in de buurt van de zaal wonen en dus de geknipte man zijn voor een feest in die zaal. Ik ga zelf geen oordeel vellen over hun draaikwaliteiten zolang ik ze niet aan het werk heb gehoord, maar commentaren van het zaalpersonneel in de stijl van "Wat een verademing, die gast dat hier normaal draait, die haspelt elke keer een zelfde playlistje af" stellen bepaalde quotes als "tijdens een persoonlijk gesprek selecteren we voor u een geschikte dj" in een bepaalt daglicht.
En dan heb ik het nog niet gehad over voorzichtig over het grasveld rijden met je wagen om tot aan de zaal te geraken, of morgen terug komen om alles op te halen want in het donker over datzelfde grasveld rijden werd me toch afraden. Alsof wagens van tegenwoordig niet voorzien zijn van dingen die verlichting brengen in de duisternis.
zondag 3 maart 2013
De surfende dj ...
Op het internet rond dwalen en wat trouwfeest-fora doorworstelen levert zelden interessante info op.
Je leert dat collega's zich al eens vergalopperen in hun eigen beschrijvingen. "Boek hier de meest ervaren meest ervaren bruiloft dj" en dat ze deze woorden kracht bij zetten met mogelijks nog dwazere slogans ...
Je leert dat collega dj's niet altijd creatief zijn en website-templates klakkeloos van het net copieren ...
site van dj bartje vs. discobar bnb music.
Maar ook dat er tekst knip-en-plakkers achteloos je teksten gebruiken om hun diensten aan te prijzen. Met dank aan Copyscape.
Verder zijn er trouwers die de toevallige voorbijganger aanspreken om hun trouwfeest een eigen toets te geven ... "Wij willen zelf een lijst samenstellen en hebben al een hele hoop liedjes maar willen nog graag wat ambiance liedjes toevoegen. Dat maakt het allemaal ook veel persoonlijker ipv een lijst van een dj." Of mensen die de huidige kook-manie aangrijpen om exquise gerechten aan hun gasten te presenteren ... "wat kan je allemaal geven van eten tijdens het avond feest? ook speciale dingen zoals frieten enzo?".
Maar zo nu en dan schrijft eens iemand iets neer wat effectief steek houdt, iets wat elke dj samen met mij zal beamen.
"Onthou ook goed (en ik meen het): mensen komen naar een trouwfeest, jullie trouwfeest, om jullie geluk te vieren. 90% van de mensen is er om zich te amuseren en zal zich laten meeslepen door de vrolijkheid die er heerst. Wanneer bruid en bruidegom het goeie voorbeeld geven, springt de rest mee op de dansvloer en dan is de trein vertrokken. Ik zal alvast grondig meeshaken !!"
Je leert dat collega's zich al eens vergalopperen in hun eigen beschrijvingen. "Boek hier de meest ervaren meest ervaren bruiloft dj" en dat ze deze woorden kracht bij zetten met mogelijks nog dwazere slogans ...
Je leert dat collega dj's niet altijd creatief zijn en website-templates klakkeloos van het net copieren ...
site van dj bartje vs. discobar bnb music.
Maar ook dat er tekst knip-en-plakkers achteloos je teksten gebruiken om hun diensten aan te prijzen. Met dank aan Copyscape.
Verder zijn er trouwers die de toevallige voorbijganger aanspreken om hun trouwfeest een eigen toets te geven ... "Wij willen zelf een lijst samenstellen en hebben al een hele hoop liedjes maar willen nog graag wat ambiance liedjes toevoegen. Dat maakt het allemaal ook veel persoonlijker ipv een lijst van een dj." Of mensen die de huidige kook-manie aangrijpen om exquise gerechten aan hun gasten te presenteren ... "wat kan je allemaal geven van eten tijdens het avond feest? ook speciale dingen zoals frieten enzo?".
Maar zo nu en dan schrijft eens iemand iets neer wat effectief steek houdt, iets wat elke dj samen met mij zal beamen.
"Onthou ook goed (en ik meen het): mensen komen naar een trouwfeest, jullie trouwfeest, om jullie geluk te vieren. 90% van de mensen is er om zich te amuseren en zal zich laten meeslepen door de vrolijkheid die er heerst. Wanneer bruid en bruidegom het goeie voorbeeld geven, springt de rest mee op de dansvloer en dan is de trein vertrokken. Ik zal alvast grondig meeshaken !!"
vrijdag 7 december 2012
DJ, clogust of circusartiest ... een slappe koord
Ik voel me een buitenbeentje. Ik zit met mijn handen in mijn, pas afgeschoren, stoppels haar. Moet ik me niet omscholen naar "entertainer-LeBart" om me te handhaven in de trouwfeest jungle.
Geregeld hoor ik horrorverhalen van de dj tijdens het trouwfeest van vrienden van ons, en dan lees ik plots dit op een of ander niet nader gespecifieerd forum : “Hij brengt ook zijn eigen projector mee, bellenblazer, rookblazer, lichting show , hij filmt de dansvloer en je kan de beelden zien op groot scherm. Maar ook spelletjes bv karaoké indien we dat wensen...” Een octopus achter de dj booth en op de dansvloer? Een paar knopjes om vastgelegde lichtshows te starten, een goed ingestelde hazer die geregeld een pufje rook uitproest of de dj die even manueel op de smoorknop drukt die naast de mixer ligt, terwijl hij de beste platen retestrak op de dansvloer af vuurt, tot daar ben ik volledig mee. Maar dan nog filmen, spannende beelden maken en die videomixgewijs projecteren, dat is een full-time job an sich maar dan nog spelletjes, met plopmuts en belletjes pantoffels de dansvloer afschuimen, met piratenhoed en ooglapje de noordzeekusten-boot mennen en tussendoor nog wat karoake ambiance faciliteren … ik ben misschien een beetje kritisch, maar ik heb er mijn twijfels bij. Naaaa na na nana na naaaaa ... I'm a dj baby, so why don't you play me, bracht Alex Gaudino ooit ten berde. Zou hij daarmee dit bedoelen?
“… in die prijs zit indien gewenst een rookmachine, bubbelmachine, lichtbrug, hoedjes en pruiken... “ Een lichteffect met stralen, een lounge of echte laser, een moving head … kortom elke vorm van feestverlichting heeft baat bij een streepje rook. Bubbelmachine, openspattendene zeepbellen op mama’s nieuwe suitekleed, een heerlijk glibberige dansvloer, ik heb een ander gedacht van een spetterend dansfeest, maar wie ben ik. En dan de hoedjes en de pruiken … een “studio 54” of aanverwant thema trouwfeest, in een fotobooth waar de fotograaf een paar grappige kiekjes wil nemen, maar de papa met een rode pruik en opgestroopte broek, Angus Young gewijs over de dansvloer zien hoppen, menig bruid zou zich mateloos beginnen ergeren/schamen.
Ik ben een blijkbaar buitenbeetje. Ik draai plaatjes, soms rijg ik de muziekjes aan een hoog tempo aan elkaar, in een zotte bui durf ik al eens driftig met het hoofd schudden, op mijn tippen staan wippen achter mijn discobar of zelfs eens een vuist of hand de hoogte in te gooien als het dak eraf gaat. Soms moet ik de booth verlaten, dan laveer ik me schichtig door de mensenzee want de bar en de sanitaire voorzieningen zijn meestal zo ver mogelijk verwijderd van waar ik mijn ding sta te doen … Ik voel me net Coldplay, die ooit een lied hadden over een “saaientist”, of zou ik het verschil kunnen maken als ik de goocheldoos van mijn neefje aanslaag.
Geregeld hoor ik horrorverhalen van de dj tijdens het trouwfeest van vrienden van ons, en dan lees ik plots dit op een of ander niet nader gespecifieerd forum : “Hij brengt ook zijn eigen projector mee, bellenblazer, rookblazer, lichting show , hij filmt de dansvloer en je kan de beelden zien op groot scherm. Maar ook spelletjes bv karaoké indien we dat wensen...” Een octopus achter de dj booth en op de dansvloer? Een paar knopjes om vastgelegde lichtshows te starten, een goed ingestelde hazer die geregeld een pufje rook uitproest of de dj die even manueel op de smoorknop drukt die naast de mixer ligt, terwijl hij de beste platen retestrak op de dansvloer af vuurt, tot daar ben ik volledig mee. Maar dan nog filmen, spannende beelden maken en die videomixgewijs projecteren, dat is een full-time job an sich maar dan nog spelletjes, met plopmuts en belletjes pantoffels de dansvloer afschuimen, met piratenhoed en ooglapje de noordzeekusten-boot mennen en tussendoor nog wat karoake ambiance faciliteren … ik ben misschien een beetje kritisch, maar ik heb er mijn twijfels bij. Naaaa na na nana na naaaaa ... I'm a dj baby, so why don't you play me, bracht Alex Gaudino ooit ten berde. Zou hij daarmee dit bedoelen?
“… in die prijs zit indien gewenst een rookmachine, bubbelmachine, lichtbrug, hoedjes en pruiken... “ Een lichteffect met stralen, een lounge of echte laser, een moving head … kortom elke vorm van feestverlichting heeft baat bij een streepje rook. Bubbelmachine, openspattendene zeepbellen op mama’s nieuwe suitekleed, een heerlijk glibberige dansvloer, ik heb een ander gedacht van een spetterend dansfeest, maar wie ben ik. En dan de hoedjes en de pruiken … een “studio 54” of aanverwant thema trouwfeest, in een fotobooth waar de fotograaf een paar grappige kiekjes wil nemen, maar de papa met een rode pruik en opgestroopte broek, Angus Young gewijs over de dansvloer zien hoppen, menig bruid zou zich mateloos beginnen ergeren/schamen.
Ik ben een blijkbaar buitenbeetje. Ik draai plaatjes, soms rijg ik de muziekjes aan een hoog tempo aan elkaar, in een zotte bui durf ik al eens driftig met het hoofd schudden, op mijn tippen staan wippen achter mijn discobar of zelfs eens een vuist of hand de hoogte in te gooien als het dak eraf gaat. Soms moet ik de booth verlaten, dan laveer ik me schichtig door de mensenzee want de bar en de sanitaire voorzieningen zijn meestal zo ver mogelijk verwijderd van waar ik mijn ding sta te doen … Ik voel me net Coldplay, die ooit een lied hadden over een “saaientist”, of zou ik het verschil kunnen maken als ik de goocheldoos van mijn neefje aanslaag.
zaterdag 17 november 2012
Faits djvers
De 20 Years Bonzai livestream beukt lekker door de kamer, want de lullevisie biedt weinig vermakelijks, gelukkig brengen trance en retro classics het feestje tot in mijn luie zetel, het dak eraf terwijl de hond aan mijn voeten ligt te snurken.
"Acid Phase" van Emmanuel Top komt langs, je beseft wat een heerlijke job dj spelen is en wat een geweldige ontstressor muziek is van het echte werk. Ik ben ITer … iets met computers zoals de gemiddelde mens zou zeggen, waarna ze zich languit op de psy-bank neervleien en me hun hele electronica miserie uit de doeken doen. Van woeste layout sprongen in Word, printers die plots Chinese tekens uitbraken tot de zoveelste pop-up die verschijnt nadat zoonlief weer op die verrekte machine heeft getokkeld.
Energy 52 "Cafe del Mar" … als dj zit je in een soortgelijk lastig parket, als je gekluisterd achter een mixer smans smeekbeden moet aanhoren om toch die ene schijf, die geheid de vetste aller tijden is waarmee de dansvloer gegarandeerd zal uitpuilen, te spelen. Wat doe je met de onfortuinlijke laatkomer op een feestje die net die ene plaat gemist waarvoor hij speciaal naar hier gekomen was, wat doe je met de bevallige dame die haar verzoekje gemist heeft omdat ze snakte naar een dosis nicotine.
Commander Tom " R Am Eye" … Eerlijk is eerlijk, een deerne die wulps met de ogen knippert en oneerbare vorstellen fluistert of omkoop pogingen met drank, durven wel eens effect hebben. Maar ook voor een gestaafde redevoering voorzien van wat heidens taalgebruik, waarom ik net die ene plaat moet draaien, laat me al eens zwichten.
Jens "Loops 'n Things" … de eenzame metal-fan die zijn verzoekje aanpast aan de rest van de aanwezigen en om een AC/DC plaatje komt vragen terwijl zijn hemd amper kan verbergen dat hij getooid is in een t-shirt van pakweg Pantera of Rammstein. Vooral de dankbaarheid in die man zijn ogen als hij gedurende 3 minuten zijn nek de verdoemenis kan in bangen.
Robert Armani "Hit hard" … Kinderen zijn het meest ontwapenend en bluntweg eerlijk, alleen zij komen tijdens een mash-up de dj er even op wijzen dat dit niet het nummer is dat ze zijn komen vragen, dat de tekst wel OK is, maar de muziek eronder de verkeerde is. En of je dat even zou kunnen rechtzetten. Ook blijkt hun kennis van titels en uitvoerders zich te beperkten tot een aantal fonetisch klanken uit het nummer, waarna ze diep teleurgesteld afdruipen omdat je het niet direct herkent. Volwassenen, zeker diegene die al volop genoten hebben van goudgeel gerstennat, zijn geen spat beter. Cryptische aanvragen als daar zijn "Dat bekend nummer uit de hitparade", "Da nief van alleee na" of "De laatste van Rihanna", waarbij ze steevast komen vertellen dat ze een ander bedoelden.
Derb "Derb" … De bomma die komt vragen of de vloer wel sterk genoeg is om het geboenk en die springende mensen te dragen. En er dan fijntjes aan toevoegd dat ge als orkest vandaag de dag gene muziek meer moet kunnen.
Jones & Stephenson "First Rebirth" … terwijl een goedkeurende knik, een schouderklopje, een duim omhoog of een compliment van de organisatoren elk facepalm moment herleid tot het volgende faits djvers.
"Acid Phase" van Emmanuel Top komt langs, je beseft wat een heerlijke job dj spelen is en wat een geweldige ontstressor muziek is van het echte werk. Ik ben ITer … iets met computers zoals de gemiddelde mens zou zeggen, waarna ze zich languit op de psy-bank neervleien en me hun hele electronica miserie uit de doeken doen. Van woeste layout sprongen in Word, printers die plots Chinese tekens uitbraken tot de zoveelste pop-up die verschijnt nadat zoonlief weer op die verrekte machine heeft getokkeld.
Energy 52 "Cafe del Mar" … als dj zit je in een soortgelijk lastig parket, als je gekluisterd achter een mixer smans smeekbeden moet aanhoren om toch die ene schijf, die geheid de vetste aller tijden is waarmee de dansvloer gegarandeerd zal uitpuilen, te spelen. Wat doe je met de onfortuinlijke laatkomer op een feestje die net die ene plaat gemist waarvoor hij speciaal naar hier gekomen was, wat doe je met de bevallige dame die haar verzoekje gemist heeft omdat ze snakte naar een dosis nicotine.
Commander Tom " R Am Eye" … Eerlijk is eerlijk, een deerne die wulps met de ogen knippert en oneerbare vorstellen fluistert of omkoop pogingen met drank, durven wel eens effect hebben. Maar ook voor een gestaafde redevoering voorzien van wat heidens taalgebruik, waarom ik net die ene plaat moet draaien, laat me al eens zwichten.
Jens "Loops 'n Things" … de eenzame metal-fan die zijn verzoekje aanpast aan de rest van de aanwezigen en om een AC/DC plaatje komt vragen terwijl zijn hemd amper kan verbergen dat hij getooid is in een t-shirt van pakweg Pantera of Rammstein. Vooral de dankbaarheid in die man zijn ogen als hij gedurende 3 minuten zijn nek de verdoemenis kan in bangen.
Robert Armani "Hit hard" … Kinderen zijn het meest ontwapenend en bluntweg eerlijk, alleen zij komen tijdens een mash-up de dj er even op wijzen dat dit niet het nummer is dat ze zijn komen vragen, dat de tekst wel OK is, maar de muziek eronder de verkeerde is. En of je dat even zou kunnen rechtzetten. Ook blijkt hun kennis van titels en uitvoerders zich te beperkten tot een aantal fonetisch klanken uit het nummer, waarna ze diep teleurgesteld afdruipen omdat je het niet direct herkent. Volwassenen, zeker diegene die al volop genoten hebben van goudgeel gerstennat, zijn geen spat beter. Cryptische aanvragen als daar zijn "Dat bekend nummer uit de hitparade", "Da nief van alleee na" of "De laatste van Rihanna", waarbij ze steevast komen vertellen dat ze een ander bedoelden.
Derb "Derb" … De bomma die komt vragen of de vloer wel sterk genoeg is om het geboenk en die springende mensen te dragen. En er dan fijntjes aan toevoegd dat ge als orkest vandaag de dag gene muziek meer moet kunnen.
Jones & Stephenson "First Rebirth" … terwijl een goedkeurende knik, een schouderklopje, een duim omhoog of een compliment van de organisatoren elk facepalm moment herleid tot het volgende faits djvers.
donderdag 25 oktober 2012
one hit madness
One hit wonder day op Studio Brussel. Veel van die one hit wonders hebben echter meerdere hits, welke echter voor jan met de pet reeds lang uit het collectieve geheugen gewist zijn. Maar dat was het punt niet, er werden dus een dag lang vervlogen hitjes gespeeld waarbij ik bij de eerste tonen meestal titel en uitvoerder kon uitschreeuwen, beroepsmisvorming zal ik het noemen. Want dit zijn de nummers die ik nog van tijd tot tijd mag bovenhalen en er mensen mee blij maken, en dat maakt van dj'en misschien wel een van de leukste jobs. Leuke muziek, blije mensen, een drankje erbij en je wordt verdorie betaald om een feestje te bouwen.
Echter werden die onuitputtelijke stroom aan hitjes teveel onderbroken door het nodeloos herhalen dat het one hit wonders waren en het feit dat er een of andere autofabriek de deuren moest sluiten. En als we Limburgs finest en brightest, Ingrid Lieten, moeten geloven is het onze eigen domme schuld. De mens koopt te weinig en zeker auto's ... en daarom moet Ford Genk dicht.
Zowat elke allround dj die in de weekends het land afschuimt naar een trouwfeest of een of andere fuif heeft een wagen nodig. Om zichzelf en een halve garage te verhuizen. Een aantal jaren geleden was de monovolume wagen de oplossing. Pakweg de Ford Galaxy was door de week de ideale wagen om je koters naar de creche te brengen en je naar het werk te begeven zonder je pak overmatig te kreuken en zonder dat je moet rondrijden met de eerste de beste loodgieters of electriciens camionette.
Die dingen zijn echter zo hip als Claude Francois op I love Techno, dus kwam Ford met een top alternatief ... de S-max. Een beetje sportiever, maar even praktisch. Alleen kwam Elio met een nieuwe bedrijfswagenregeling die enerzijds monovolumes als stinkende vervuilers en ecologische rampen bestempelde en dus moeten de bestuurders zich blauw betalen voor dit model. De oh zo belangrijke Ford werd door de regering gebrandmerkt, op de zwarte lijst gezet. En nu ...
Wat Ford niet kon voorzien was de evolutie in de luidsprekermarkt. Actieve speakers, geen versterkerracks meer, compactere speakers, ledverlichting. De garage van de dj is maar half gevuld meer, de compacte gezinswagen van vrouwlief kan terug in de garage en de monovolume die Mr. dj nodig had wordt vervangen door een middenklasse stationwagen. Nee geen Ford Mondeo want die verbruikt te veel, maar een volvo (ook goed voor België) of een dikke BMW 5 want met die efficient dynamics is het verschil in prijs marginaal.
Dus mevrouw Lieten, vlaams minister van innovatie, we kunnen geen Ford kopen, omdat ze niet genoeg innoveren in functie van uw belastingsstrategie.
Dus mevrouw Lieten, vlaams minister van media, we kunnen geen Ford kopen, omdat de mens te weinig in zijn buidel heeft omdat u zo nodig een 3e openbare televisie net moest oprichten.
Dus mevrouw Lieten, vlaams minister van armoede bestrijding, we kunnen geen Ford kopen, omdat we geen boekingen krijgen omdat jan-met-de-pet minder verdient. Hij moet 1/2 van zijn loon afstaan voor uw beleid en hij kan dus minder kan uitgeven aan feesten.
Dus mevrouw Lieten, minister van overheidsinvesteringen, schaf u een rekenmachine aan, zodat u eens de vergelijking uitwerken tussen de belasting door arbeid op de werkende mens, de belasting op arbeid van de werkende mens en de belasting van niet-arbeid op diezelfde werkende mens.
Hoe leuk dj'en ook is en hoeveel voldoening je keer op keer krijgt, het blijft hard werken. Ik moet er gelukkig niet van leven maar had misschien wel kunnen opleggen voor een Ford.
Echter werden die onuitputtelijke stroom aan hitjes teveel onderbroken door het nodeloos herhalen dat het one hit wonders waren en het feit dat er een of andere autofabriek de deuren moest sluiten. En als we Limburgs finest en brightest, Ingrid Lieten, moeten geloven is het onze eigen domme schuld. De mens koopt te weinig en zeker auto's ... en daarom moet Ford Genk dicht.
Zowat elke allround dj die in de weekends het land afschuimt naar een trouwfeest of een of andere fuif heeft een wagen nodig. Om zichzelf en een halve garage te verhuizen. Een aantal jaren geleden was de monovolume wagen de oplossing. Pakweg de Ford Galaxy was door de week de ideale wagen om je koters naar de creche te brengen en je naar het werk te begeven zonder je pak overmatig te kreuken en zonder dat je moet rondrijden met de eerste de beste loodgieters of electriciens camionette.
Die dingen zijn echter zo hip als Claude Francois op I love Techno, dus kwam Ford met een top alternatief ... de S-max. Een beetje sportiever, maar even praktisch. Alleen kwam Elio met een nieuwe bedrijfswagenregeling die enerzijds monovolumes als stinkende vervuilers en ecologische rampen bestempelde en dus moeten de bestuurders zich blauw betalen voor dit model. De oh zo belangrijke Ford werd door de regering gebrandmerkt, op de zwarte lijst gezet. En nu ...
Wat Ford niet kon voorzien was de evolutie in de luidsprekermarkt. Actieve speakers, geen versterkerracks meer, compactere speakers, ledverlichting. De garage van de dj is maar half gevuld meer, de compacte gezinswagen van vrouwlief kan terug in de garage en de monovolume die Mr. dj nodig had wordt vervangen door een middenklasse stationwagen. Nee geen Ford Mondeo want die verbruikt te veel, maar een volvo (ook goed voor België) of een dikke BMW 5 want met die efficient dynamics is het verschil in prijs marginaal.
Dus mevrouw Lieten, vlaams minister van innovatie, we kunnen geen Ford kopen, omdat ze niet genoeg innoveren in functie van uw belastingsstrategie.
Dus mevrouw Lieten, vlaams minister van media, we kunnen geen Ford kopen, omdat de mens te weinig in zijn buidel heeft omdat u zo nodig een 3e openbare televisie net moest oprichten.
Dus mevrouw Lieten, vlaams minister van armoede bestrijding, we kunnen geen Ford kopen, omdat we geen boekingen krijgen omdat jan-met-de-pet minder verdient. Hij moet 1/2 van zijn loon afstaan voor uw beleid en hij kan dus minder kan uitgeven aan feesten.
Dus mevrouw Lieten, minister van overheidsinvesteringen, schaf u een rekenmachine aan, zodat u eens de vergelijking uitwerken tussen de belasting door arbeid op de werkende mens, de belasting op arbeid van de werkende mens en de belasting van niet-arbeid op diezelfde werkende mens.
Hoe leuk dj'en ook is en hoeveel voldoening je keer op keer krijgt, het blijft hard werken. Ik moet er gelukkig niet van leven maar had misschien wel kunnen opleggen voor een Ford.
dinsdag 11 september 2012
Put your money where your mouth is
De opdracht van een dj is eenvoudig, er elke keer staan. Elke keer een feestje bouwen en elke keer zorgen dat de dansvloer vol staat en iedereen uit zijn dak gaat.
En hoewel ieder feest er toe doet, zijn er zo van die momenten dat voor jezelf de lat hoger wordt gelegd. Niet iedereen is fanatiek bezig met een opbouw en niet iedereen is begenadigd met een zesde en zevende zintuig. Het zesde hoort nummers van 2 km op voorhand aankomen, het zevende is een aangeboren dj afwijking waarbij de minste afwijking ten opzichte van de perfecte beatmix resulteert in wegwerp gebaren, stokkende dansmoves en een relaas over incompetentie.
Ik ben niet op mijn mond gevallen, mijn vrienden en collega’s weten waar ik mijn vrije tijd aan spendeer en op toestanden waar een dj ten tonele verschijnt moet ik steeds de platenheld in kwestie aan een kwaliteitsonderzoek onderwerpen. Als ik dan moet aantreden op iets waar zij aanwezig zijn, dan wordt een echelon of 3 naar omhoog afgesteld. Dan is het opletten geblazen want de kritiek ligt klaar op het puntje van hun tong, een foute mix of een plaat die er niet boenk op is, dat krijg ik direct naar mijn kop gesmeten … volledig terecht natuurlijk.
Ik heb een snelle pen, zwaai met mijn badge van spelling-police in mijn queeste om sms-taal en dt fouten te bannen van de dj-community dj2dj. Dj2dj is een van de plaatsen waar wij muziek-nerds onze gram halen, palaveren over futiliteiten als manueel beatmatchen, sync knoppen en het ter ziele gaan van de technics sl-1200. Maar het is ook de plaats waar dj’s rondhangen met een cv dat een pak imposanter is den het mijne. En net uit die hoek kwam een tijd geleden, uit het niets, de volgende vraag: “wij gaan trouwen volgend jaar en wilden je graag vragen als plaatjesdraaier op ons feest”. Je knippert met je ogen en vraagt, kan u de vraag nog eens herhalen aub. Waarom zou iemand die inmiddels 6 jaar op tomorrowland stond (en niet als bezoeker) mij vragen, kent die geen “echte” dj’s met meer klinkende namen die dat varkentje kunnen wassen ?
Vorig weekend was het dus “money time”. Zowat elke genodigde weet wie je bent, want iedereen weet dat de bruidegom met een Sheldon Cooperiaanse minutieusiteit met muziek en dj’en bezig is. Wat je bij de hamvraag van de avond brengt … gaan ze je na de openingsdans aankijken als de eerste de beste jury en beoordelen op je mixtechniek en platenkeuze om achteraf een rapport af te leveren of gaan ze toch een danske placeren. Ook de zaal werkte niet helemaal mee. Het eten was lekker maar werd vooral royaal en copieus verdeeld onder de genodigden. Waar sexy gerechtjes een groot bord behelzen met hier en daar wat substanties, schuimpjes en sausdrupjes kon je je hier vakkundig laten volstoppen als de eerste de beste prijsgans. Mensen die moeilijk praten omdat het dessert nog tegen hun huig kietelt ten gevolge van een volgelopen slokdarm zijn zelden de wildste dansers …
Maar … elke vorm van plankenkoorts en lege dansvloervrees bleek een maat voor niets. De dansvloer liep vol en bleef vol. Het tempo haalde bij momenten verschroeiende hoogten, verzoekjes van de gasten of het nu disco, retro, dance of schlagers waren werden met ongebreideld enthousiasme in zweet op de dansvloer omgezet. Gedurende een kleine 5 uur werden bekende en voor sommigen minder bekende nummers aan de lopende band aan en in elkaar geregen, waarbij ik meermaals in de uitspattingen betrokken werd … a dj’s dream … een dansvloer die je steeds weer voldoende inspiratie geeft om de volgende knaller klaar te zetten en je toelaat om helemaal los te gaan.
De complimenten gedurende de avond geven je een scheef glimlachje en zetten je aan om er nog een schepje bovenop te doen. Het applaus en gejoel na de laatste noot van de openingsdans reprise = een kippenvelmoment … en ook dat zorgt ervoor dat wekelijks slaaptekort geen issue meer is.
En hoewel ieder feest er toe doet, zijn er zo van die momenten dat voor jezelf de lat hoger wordt gelegd. Niet iedereen is fanatiek bezig met een opbouw en niet iedereen is begenadigd met een zesde en zevende zintuig. Het zesde hoort nummers van 2 km op voorhand aankomen, het zevende is een aangeboren dj afwijking waarbij de minste afwijking ten opzichte van de perfecte beatmix resulteert in wegwerp gebaren, stokkende dansmoves en een relaas over incompetentie.
Ik ben niet op mijn mond gevallen, mijn vrienden en collega’s weten waar ik mijn vrije tijd aan spendeer en op toestanden waar een dj ten tonele verschijnt moet ik steeds de platenheld in kwestie aan een kwaliteitsonderzoek onderwerpen. Als ik dan moet aantreden op iets waar zij aanwezig zijn, dan wordt een echelon of 3 naar omhoog afgesteld. Dan is het opletten geblazen want de kritiek ligt klaar op het puntje van hun tong, een foute mix of een plaat die er niet boenk op is, dat krijg ik direct naar mijn kop gesmeten … volledig terecht natuurlijk.
Ik heb een snelle pen, zwaai met mijn badge van spelling-police in mijn queeste om sms-taal en dt fouten te bannen van de dj-community dj2dj. Dj2dj is een van de plaatsen waar wij muziek-nerds onze gram halen, palaveren over futiliteiten als manueel beatmatchen, sync knoppen en het ter ziele gaan van de technics sl-1200. Maar het is ook de plaats waar dj’s rondhangen met een cv dat een pak imposanter is den het mijne. En net uit die hoek kwam een tijd geleden, uit het niets, de volgende vraag: “wij gaan trouwen volgend jaar en wilden je graag vragen als plaatjesdraaier op ons feest”. Je knippert met je ogen en vraagt, kan u de vraag nog eens herhalen aub. Waarom zou iemand die inmiddels 6 jaar op tomorrowland stond (en niet als bezoeker) mij vragen, kent die geen “echte” dj’s met meer klinkende namen die dat varkentje kunnen wassen ?
Vorig weekend was het dus “money time”. Zowat elke genodigde weet wie je bent, want iedereen weet dat de bruidegom met een Sheldon Cooperiaanse minutieusiteit met muziek en dj’en bezig is. Wat je bij de hamvraag van de avond brengt … gaan ze je na de openingsdans aankijken als de eerste de beste jury en beoordelen op je mixtechniek en platenkeuze om achteraf een rapport af te leveren of gaan ze toch een danske placeren. Ook de zaal werkte niet helemaal mee. Het eten was lekker maar werd vooral royaal en copieus verdeeld onder de genodigden. Waar sexy gerechtjes een groot bord behelzen met hier en daar wat substanties, schuimpjes en sausdrupjes kon je je hier vakkundig laten volstoppen als de eerste de beste prijsgans. Mensen die moeilijk praten omdat het dessert nog tegen hun huig kietelt ten gevolge van een volgelopen slokdarm zijn zelden de wildste dansers …
Maar … elke vorm van plankenkoorts en lege dansvloervrees bleek een maat voor niets. De dansvloer liep vol en bleef vol. Het tempo haalde bij momenten verschroeiende hoogten, verzoekjes van de gasten of het nu disco, retro, dance of schlagers waren werden met ongebreideld enthousiasme in zweet op de dansvloer omgezet. Gedurende een kleine 5 uur werden bekende en voor sommigen minder bekende nummers aan de lopende band aan en in elkaar geregen, waarbij ik meermaals in de uitspattingen betrokken werd … a dj’s dream … een dansvloer die je steeds weer voldoende inspiratie geeft om de volgende knaller klaar te zetten en je toelaat om helemaal los te gaan.
De complimenten gedurende de avond geven je een scheef glimlachje en zetten je aan om er nog een schepje bovenop te doen. Het applaus en gejoel na de laatste noot van de openingsdans reprise = een kippenvelmoment … en ook dat zorgt ervoor dat wekelijks slaaptekort geen issue meer is.
woensdag 5 september 2012
Een blik op de dansvloer
Het trouwfeest seizoen 2012 loopt op zijn einde en ook dit jaar heb ik een stel geweldige feestjes mogen opluisteren, nieuwe zalen mogen ontdekken, van tijd tot tijd geweldige muziek mogen ten berde brengen en vooral een stel dansvloeren in vuur en vlam kunnen zetten.
Een dansvloer volledig los laten gaan is geen exacte wetenschap. Naast de muziek, is de grootste bepalende factor natuurlijk het publiek. Je hebt gezelschappen die niets liever doen dan de dansvloer bezetten en die in ware American Football style klaar staan om de dansvloer te bestormen als het bruidspaar de obligatoire openingsdans voltooid heeft. Je hebt de tooghangers die direct in die regionen bivakkeren en zich eerst moed moeten indrinken voor ze eraan beginnen en dan heb je natuurlijk stoeldansers die volledig wild gaan met een voet of een vinger.
Muzikaal blijven absolute disco en 80s klassiekers altijd wel een schot in de roos om de eerste dansertjes al dan niet schoorvoetend richting de dansvloer te krijgen. Ook de RNB getinte deuntjes en dance meezingers van Black Eyed Peas en David Guetta zijn blijvers. Als je ze niet uit jezelf oplegt (omdat je er als dj niet echt warm meer voor loopt of omdat hun versheidsdatum reeds overschreden is) krijg je ze gegarandeerd op je boterham als verzoeknummer.
Maar de grootste evolutie de laatste jaren is de ontvoogding van alles wat naar dance ruikt. Enerzijds puilen de hitlijsten uit met dance. Ultratop, MNM50 met de meest commerciele varianten terwijl de afrekening de alternatievere electro toestanden in zich opneemt. Maar vooral het doorsijpelen van nummers die hoog staan in gespecialiseerde lijsten als die van Beatport richting de eerdergenoemde lijsten is een nieuw gegeven. De reden is natuurlijk niet ver te zoeken. De superstar dj’s die als headliners op zowat elk festival prijken. Rock Werchter, Rock Patati en Rock Patata zijn festivals waar duidelijk meer dan alleen rock hoog in het vaandel wordt gedragen. En dan hebben we het nog niet gehad over de populariteit van de dance festivals. Tomorrowland, Laundry day, I Love Techno en noem maar op gaan allemaal gebukt onder de mateloze populariteit en vercommercialisering van koning BEAT. Wat op zich wel tot gevolg heeft dat op de gemiddelde mainstage even goed de nieuwste dansvloer bommetjes op repeat kunnen staan, maar door de overdaad aan airtime kan een trouwfeest dj toch van tijd tot tijd een waar festivalsetje neerpoten.
Met een nieuwe djlebart website, een twitter account en een aantal nieuwe speeltjes zijn we in alle geval voorbereid en klaar voor seizoen 2013.
Een dansvloer volledig los laten gaan is geen exacte wetenschap. Naast de muziek, is de grootste bepalende factor natuurlijk het publiek. Je hebt gezelschappen die niets liever doen dan de dansvloer bezetten en die in ware American Football style klaar staan om de dansvloer te bestormen als het bruidspaar de obligatoire openingsdans voltooid heeft. Je hebt de tooghangers die direct in die regionen bivakkeren en zich eerst moed moeten indrinken voor ze eraan beginnen en dan heb je natuurlijk stoeldansers die volledig wild gaan met een voet of een vinger.
Muzikaal blijven absolute disco en 80s klassiekers altijd wel een schot in de roos om de eerste dansertjes al dan niet schoorvoetend richting de dansvloer te krijgen. Ook de RNB getinte deuntjes en dance meezingers van Black Eyed Peas en David Guetta zijn blijvers. Als je ze niet uit jezelf oplegt (omdat je er als dj niet echt warm meer voor loopt of omdat hun versheidsdatum reeds overschreden is) krijg je ze gegarandeerd op je boterham als verzoeknummer.
Maar de grootste evolutie de laatste jaren is de ontvoogding van alles wat naar dance ruikt. Enerzijds puilen de hitlijsten uit met dance. Ultratop, MNM50 met de meest commerciele varianten terwijl de afrekening de alternatievere electro toestanden in zich opneemt. Maar vooral het doorsijpelen van nummers die hoog staan in gespecialiseerde lijsten als die van Beatport richting de eerdergenoemde lijsten is een nieuw gegeven. De reden is natuurlijk niet ver te zoeken. De superstar dj’s die als headliners op zowat elk festival prijken. Rock Werchter, Rock Patati en Rock Patata zijn festivals waar duidelijk meer dan alleen rock hoog in het vaandel wordt gedragen. En dan hebben we het nog niet gehad over de populariteit van de dance festivals. Tomorrowland, Laundry day, I Love Techno en noem maar op gaan allemaal gebukt onder de mateloze populariteit en vercommercialisering van koning BEAT. Wat op zich wel tot gevolg heeft dat op de gemiddelde mainstage even goed de nieuwste dansvloer bommetjes op repeat kunnen staan, maar door de overdaad aan airtime kan een trouwfeest dj toch van tijd tot tijd een waar festivalsetje neerpoten.
Met een nieuwe djlebart website, een twitter account en een aantal nieuwe speeltjes zijn we in alle geval voorbereid en klaar voor seizoen 2013.
Abonneren op:
Posts (Atom)