een band ...

Het is tijd voor een rant, een tirade waarbij het calimerie-gevoel van “Ik is klein en zij zijn groot” weer eens in de verf wordt gezet. Want hoe je het ook draait of keert … als dj moet je altijd de duimen leggen voor een band … als eenzaat tegen een stel lieden die hengsten op een muziekinstrument, hun ding doen, een hoop stuff in de weg laten staan en afbreken tijdens de festiviteiten. Probeer als dj maar eens verkocht te krijgen dat je de discobar komt opzetten als de mensen nog aan het eten zijn …

Voor de aanvang van de festiviteiten kom je toe, de band staat netjes centraal opgesteld, alles is klaar om het feest in gang te trappen. Waar staat de DJ? Ah … daar langs de zijkant. Mooi zo … is er een tafel, 2 stopcontacten ? Euuh … tja niet aan gedacht eigenlijk. Meestal is “daar langs de zijkant” dan achter de boxen, op de plaats die de band als backstage beschouwt en toevallig net op de doorgang naar buiten, zodat op het moment dat de band hun rommel naar buiten beginnen sleuren je als dj van links naar rechts dient te hoppen want de heren moeten passeren. Liefst wordt dit alles overgoten met een saus van gasten die plots overlopen van inspiratie en verzoekjes komen vragen, vergezeld van een verhaal waarom dit nummer het belangrijkste nummer van de hele avond is en dat ik het zeker moet draaien … als het zo belangrijk is … vraag het dan aan de belangrijkste man op het feest … de zanger van de band !!

Maar goed … we staan opgesteld en de roadies van de band zullen de dj tafel wel helpen verzetten als de band stopt met spelen, ware het niet dat alles op een klaptafel is opgesteld die niet gemaakt is verzet te worden … en dat de band een uur nadat ze gestopt zijn met spelen lustig cases aan het af en aan sleuren is. Gelukkig was het een goeie band, ambiance makers, die op 1h30 een hoop knallers erdoor jagen, het publiek staat te springen, iedereen geniet en maakt er een feestje van. Als ze hun sprint hebben afgewerkt kan de dj aan zijn 5 uur durende marathon beginnen. Bis nummers zitten erop … de band druipt af, iedereen kijkt naar jou … als een bezetene sta je te rammen op de cue knop, de PA verantwoordelijke moet de dj installatie nog open zetten … gejoel … eindelijk … geluid. Een knaller van formaat, het feest gaat verder … de band moet even tot zichzelf komen in hun backstage … toevallig rond de discobar … alsof de gemiddelde dj in afwachting van zijn dj set een barkruk neerpoot tussen de zanger en de gitarist en daar even aan zijn rum-cola gaat zitten sippen.

Je staat in het duister, letterlijk en figuurlijk … de spots op de band gaan uit, monitoring voor de dj daar is niet aan gedacht … geconcentreerd probeer je alles naadloos aan elkaar te mixen op je koptelefoon terwijl je passerende flightcases ontwijkt. Het is verzoekjestijd … als mijn bilnaad zou fungeren als betaalgleuf van een jukebox zou mijn gage verdubbeld zijn … iedereen pikt een set van een band vol coole muziek, maar een dj … die moet springen en onmiddellijkiedereen doen servetten zwaaien en de zon in hun hart laten schijnen.

Maar waar je echt gek van wordt, is thuis gezapig zitten computeren en dit vinden in je mailbox …

wij organiseren een feest (huwelijksverjaardag) voor 100 à 200 personen in een tent in onze tuin te Tremelo. Wij zijn nog dringend op zoek naar een DJ met eigen installatie en licht. Bent u nog vrij op deze dag. Wat kan u als basis voorstellen en wat is uw prijs daarbij? Van welk tot welk uur speelt u? Vermits wij ook een betalend live-optreden van ong. 1 uur hebben, is het budget beperkt. Tijdens dit uur kan u ook iets eten en drinken...

2014 ... episch

De beats van techno monster Cari Lekebush dreunen door de kamer. Ik lig onderuitgezakt in mijn zetel te doezelen, terwijl de gedachten onwillekeurig afdwalen. Sid Vicious van de Sex Pistols brabbelde ooit op onnavolgbare wijze Frank Sinatra’s woorden “and now the end is near … so I face the final curtain” … a final party in dit geval, voor het doek valt, voorlopig althans, over draaiseizoen 2014. En wat een jaar was 2014 … kick off was een wintertrouw in Kortrijk waar mijn kleinste neefje in het huwelijkssleetje stapte in het prestigieuze Broel Hotel, daarna passeerde ik langs de serres van de Verbeke Foundation, een stel hoeves, klassiekere feestzalen, kastelen, machinezalen, een gigantische tent en afsluiten doen we in het Atomium. 2014 mag dan wat schoorvoetend begonnen zijn met slechts een handvol boekingen, het werd een jaar van “we’re flying high … we’re flying high up to the sky” hoogvliegers. Voor het derde jaar op rij deed the Antwerp posse, waar ik onderhand huistrouwfeest dj ben, zichzelf alle eer aan en liet de serres letterlijk en figuurlijk daveren met een stomend feestje. Ik heb luidsprekers, discobar en mezelf weten meehompen met een springende massa op een zwevende houten vloer. Ik heb een fabriekzaal uit zijn dak zien gaan met een saxofonist aan mijn zijde, overgoten met vuurwerk, confetti, gin hendrickx en een ice bucket challenge … en als het een beetje meezit zitten er vanaf volgende week nog maar 8 bollen aan het Atomium. 2014 was het jaar van de “studio ibiza” toestanden … op zich best wel leuk, maar het is niet het kruit dat opgewassen is tegen het tomorrowland geweld of de über klassiekers op de “foute Cds” of “I Love the 90s” … 2014 was het jaar weer ingetogen feesten niet aan de orde was, het dak moest eraf en liefst aan 150 of meer BPMs. Maar de rode draad doorheen al die escapades waren mensen die zin hadden in een feestje. Want als je als DJ de pannen van het dak draait en de wildste bewegingen zijn het ritmisch meebewegen van de wijsvinger en het hoofd naast de dansvloer, dan heb je een probleem. Maar als het trouwkoppel de dansvloer bezet en zonder veel aansporen de rest van de gasten aanzet hetzelfde te doen, dan is het aan de dj om katalysator te spelen en van een inse geweldig feest, een episch te maken.

Moeilijke omstandigheden ...

Tomorrowland mag misschien al jaren de kwaliteitslabel van "Beste festival te wereld" dragen, het blijft klein bier tegen het grootste, het mooiste, het gemoedelijkste en bovendien gratis festivalletje dat jaar en dag plaatsvond in Berlijn. 3 epische edities mocht ik meemaken … 3x een namiddag achter vrachtwagens hupsen op opzwepende beats en 's avonds verzamelen rond de siegessäule om het kruim van de internationale dj community hun ding te zien/horen doen. Eveneens fantastisch was de aanblik van dj's die bovenop een vrachtwagen het volk aan het mennen waren, waarbij de uitdaging niet zozeer het volk in beweging krijgen en houden was, maar de discobar een beetje stil houden zodat niet alles enkele meters lager terecht. Zaterdag had ik een soortgelijke ervaring. Organic conceps zorgde met de silhouette tent voor een unieke locatie, maar met 200 bereidwillige en enthousiaste dansers werd de houten vloer ei zo na een trampoline. En hoewel de platenspelers en cd spelers vandaag de dag stof staan te happen en portables geen last hebben van vibraties, moest ik geregeld alles vastgrabbelen en terug ordenen op de dj tafel. Ook toetsenbord gewijs op zoek gaan naar een volgende bom was niet evident op een spingend toetsenbord … feestjeeeeuuuhhhh. De wedding planner werd nog aan het werk gezet om tafels en stoelen aan de kant te zetten en de trampoline te vergroten, niet geheel succesvol want de discobar heeft nog 2 aanvallen van over-opgewonden gasten moeten weerstaan. En hoewel het keer op keer een beetje koffiedik kijken wat de avond zal brengen, of de muziekkeuze van het bruidspaar wel te rijmen valt met die van hun gasten, of de gasten wel zin hebben in een feestje of eerder de kat uit de boom kijken … was het weer een schot in de roos. Vanaf de eerste song tot de laatste knaller, werd elke regendruppel die de tent raakte onverbiddelijk herleid tot stoom, tot kort voor vieren de elektriciteitstoevoer besliste een einde aan het feest te maken. En als je dan achteraf hoort dat je de gasten die in het aanpalende hotel het grootste gedeelte van de nacht uit hun slaap hebt gehouden, maar dat het niet direct een probleem was want de dj was dik in orde, geeft dat toch een extra boost en voldoening.

a trip down memory lane

Stilte. Je ziet alleen concentratie. Met een paar snelle pennetrekken beantwoord je de laatste vraag en verlaat in aller eil de school premises. Verzamelpunt na de examens is "De Meermin", een of andere poshy tennisclub aan de boorden van het Kerebergse meer, welke 2x per jaar werd herleid tot hol van verderf. Bier in bekers en soms ook uit als de bekers door het etablissement vlogen, voorzien van tapkranen en rioleringsbuizen met een te laag debiet.
Dat was de eerste helft van de jaren 90. Anno 2013 gaat "De Meermin" al jaren door het leven als conferentiecentrum voor seminaries, congressen en feesten "Semcom". Een lik verf over nostalgische grootsheid, met squashvelden die dienst doen als stoelenkast en een snookerzaal nu gewoon keuken is. De zaal waar de Keerbergse apres-examen oktoberfesten plaats had was nu de dansvloer voor Steven's 40e verjaardag. Een gezelschap dat wenste ondergedompeld worden in de tijd van toen. Jaren 80 classic, grunge ene streepje new wave aangevuld met wat hedendaags alternatief geweld. Veel sfeer, dat wel, maar het dak gaat er pas echt af als de tomorrowlandbommetjes passeren. Mainstage sets van dance festivals, die bulken van dropmixes en het betere gooi en smijtwerk, 1-op-1 kunnen mappen op zowat alle verjaardags- en trouwfeesten die ik vandaag de dag moet afwerken, dat is toch de trend van het laatste jaar.

En het was een ongelooflijk jaar, een jaar waar de hoogtepunten elkaar opvolgden. Een jaar waar Studio Brussel en de VRT in het algemeen, met "The Sound Of Belgium" maar eens mee proberen te rijden op een hype die al jaren op een dansvloer in je buurt plaats vindt, 90s, house en retro, Boccacio en Cherrymoon toestanden, knoerteharde classix en dansers die volledig uit de bol gaan. Aanzien worden als "trouwfeest-resident", onthaald worden als een ware rockster, terwijl je niet meer doet als plaatjes aan elkaar rijgen en meerijden op de golf van enthousiasme voor je.

Wordt "Bonzai" de openingsdans ?
"Sabaton", "Paradise Lost" en "Korn" opleggen en de dansvloer vol houden.
Bart, ge zijt de dj, ge doet wat ge wilt, ik mag dan wel 50 zijn, maar we gaan er geen 80s party van maken, het is 2013.
Gasten die de discobar aanzien als hun mekka bij het opleggen van "The Sky is pink".
Dames die besluiten met elkaar te trouwen, zodat ik op hun trouwfeest zou kunnen draaien

Om maar enkele quotes en momenten te noemen, naast het respect dat je keer op keer krijgt, die je doen doorgaan en vooral uitkijken … licht uit en klaar om voor 2014 te gaan. je draagt de vlag van je land als een cape, dit is waarvoor je bestaat!

Meer kommer en kwel van een trouwfeest dj ...

Zaaluitbaters lopen niet hoog op met creaturen die het land rondzwerven als trouwfeest dj, het ultieme bewijs hiervan zijn toiletten. Om de een of andere reden zijn die altijd strategisch, ver weg, van de dj booth geplaatst.
En hoewel we voor een geslaagd feest een noodzakelijk kwaad zijn, worden we hier en daar liefst weg gestoken in een klein hoekje, terwijl de klant een grote lichtbrug heeft besteld voorzien van een hoop toeters en bellen die om de een of andere reden de workflow van de keuken belemmeren. Na wat verbaal gebakkelei krijg je toch wat plaats en een wankel tafeltje ter beschikking terwijl de maitre argwanend elke beweging in het oog houdt, zodat je zeker geen cm van zijn dessertbuffetvloer inpikt. Laverend door een eivol gestouwde zaal zet je je installatie recht, waarbij plots daagt dat er geen dansvloer is. Mooi zo ... minstens 2 tafels met gasten die in de helft van het feest hun zitplaats moeten afstaan of hebben we deze keer een dansvloer met opstakels ?
Een ander model zaaluitbaters is het beu dat de dj met statieven en kisten door zijn etablissement dendert, toegegeven, niet alle collega's of verhuurders proberen even subtiel een discobar te plaatsen, en besluit een eigen discobar te plaatsen of nemen een firma onder de arm die dit voor hun doen. Een professionele discobar wordt dit vaak genoemd. Alle "huisdiscobars" over eenzelfde kam scheren doe ik niet, hier en daar staan wel degelijk professionele installaties, maar al te vaak kom je toch in aanraking met slecht onderhouden mengpanelen en cdspelers, waar de densiteit vingerafdrukken en vetzakkerij groter is dan in een openbaar toilet. Gelukkig zijn CDs zo 2001 en met de opkomst van de digitale dj wordt het meeste opgelost, de meeste dj's sleuren een controller en portable mee die overal op kan worden aangesloten.
Het geluid van de "huisdiscobar" is over het algemeen goed te noemen, met dank aan compacte maar peperdure bose systemen die mooi blenden met de zaalinfrastructuur. Verlichting daarentegen is door de band eerder summier te noemen, hoewel er met de komst van compacte led-verlichting een hoop mogelijkheden zijn om lichteffecten en discolichten weg te werken rond de dansvloer ... daar onderscheiden zich de professionele "huisdiscobars" zich van de uitmelkers.

"Huisdiscobars" hebben over het algemeen de mogelijkheid, soms zelfs de verplichting, ze te combineren met "huisdj's". Ik ben geen "huisdj" en daar heb ik ook geen ambitie toe. Verandering van spijs doet eten, dus ook met plaatsen waar je draait. Elke week in een zelfde zaal draaien en je wordt een stuk van het meubilair, je wordt op het einde waarschijnlijk meer ceremoniemeester dan dansvloermenner. Meestal zijn het dj's uit een dj-team die in de buurt van de zaal wonen en dus de geknipte man zijn voor een feest in die zaal. Ik ga zelf geen oordeel vellen over hun draaikwaliteiten zolang ik ze niet aan het werk heb gehoord, maar commentaren van het zaalpersonneel in de stijl van "Wat een verademing, die gast dat hier normaal draait, die haspelt elke keer een zelfde playlistje af" stellen bepaalde quotes als "tijdens een persoonlijk gesprek selecteren we voor u een geschikte dj" in een bepaalt daglicht.



En dan heb ik het nog niet gehad over voorzichtig over het grasveld rijden met je wagen om tot aan de zaal te geraken, of morgen terug komen om alles op te halen want in het donker over datzelfde grasveld rijden werd me toch afraden. Alsof wagens van tegenwoordig niet voorzien zijn van dingen die verlichting brengen in de duisternis.

De surfende dj ...

Op het internet rond dwalen en wat trouwfeest-fora doorworstelen levert zelden interessante info op.

Je leert dat collega's zich al eens vergalopperen in hun eigen beschrijvingen. "Boek hier de meest ervaren meest ervaren bruiloft dj" en dat ze deze woorden kracht bij zetten met mogelijks nog dwazere slogans ...


Je leert dat collega dj's niet altijd creatief zijn en website-templates klakkeloos van het net copieren ...
site van dj bartje vs. discobar bnb music.
Maar ook dat er tekst knip-en-plakkers achteloos je teksten gebruiken om hun diensten aan te prijzen. Met dank aan Copyscape.

Verder zijn er trouwers die de toevallige voorbijganger aanspreken om hun trouwfeest een eigen toets te geven ... "Wij willen zelf een lijst samenstellen en hebben al een hele hoop liedjes maar willen nog graag wat ambiance liedjes toevoegen. Dat maakt het allemaal ook veel persoonlijker ipv een lijst van een dj." Of mensen die de huidige kook-manie aangrijpen om exquise gerechten aan hun gasten te presenteren ... "wat kan je allemaal geven van eten tijdens het avond feest? ook speciale dingen zoals frieten enzo?".

Maar zo nu en dan schrijft eens iemand iets neer wat effectief steek houdt, iets wat elke dj samen met mij zal beamen.

"Onthou ook goed (en ik meen het): mensen komen naar een trouwfeest, jullie trouwfeest, om jullie geluk te vieren. 90% van de mensen is er om zich te amuseren en zal zich laten meeslepen door de vrolijkheid die er heerst. Wanneer bruid en bruidegom het goeie voorbeeld geven, springt de rest mee op de dansvloer en dan is de trein vertrokken. Ik zal alvast grondig meeshaken !!"

DJ, clogust of circusartiest ... een slappe koord

Ik voel me een buitenbeentje. Ik zit met mijn handen in mijn, pas afgeschoren, stoppels haar. Moet ik me niet omscholen naar "entertainer-LeBart" om me te handhaven in de trouwfeest jungle.

Geregeld hoor ik horrorverhalen van de dj tijdens het trouwfeest van vrienden van ons, en dan lees ik plots dit op een of ander niet nader gespecifieerd forum : “Hij brengt ook zijn eigen projector mee, bellenblazer, rookblazer, lichting show , hij filmt de dansvloer en je kan de beelden zien op groot scherm. Maar ook spelletjes bv karaoké indien we dat wensen...” Een octopus achter de dj booth en op de dansvloer? Een paar knopjes om vastgelegde lichtshows te starten, een goed ingestelde hazer die geregeld een pufje rook uitproest of de dj die even manueel op de smoorknop drukt die naast de mixer ligt, terwijl hij de beste platen retestrak op de dansvloer af vuurt, tot daar ben ik volledig mee. Maar dan nog filmen, spannende beelden maken en die videomixgewijs projecteren, dat is een full-time job an sich maar dan nog spelletjes, met plopmuts en belletjes pantoffels de dansvloer afschuimen, met piratenhoed en ooglapje de noordzeekusten-boot mennen en tussendoor nog wat karoake ambiance faciliteren … ik ben misschien een beetje kritisch, maar ik heb er mijn twijfels bij. Naaaa na na nana na naaaaa ... I'm a dj baby, so why don't you play me, bracht Alex Gaudino ooit ten berde. Zou hij daarmee dit bedoelen?

“… in die prijs zit indien gewenst een rookmachine, bubbelmachine, lichtbrug, hoedjes en pruiken... “ Een lichteffect met stralen, een lounge of echte laser, een moving head … kortom elke vorm van feestverlichting heeft baat bij een streepje rook. Bubbelmachine, openspattendene zeepbellen op mama’s nieuwe suitekleed, een heerlijk glibberige dansvloer, ik heb een ander gedacht van een spetterend dansfeest, maar wie ben ik. En dan de hoedjes en de pruiken … een “studio 54” of aanverwant thema trouwfeest, in een fotobooth waar de fotograaf een paar grappige kiekjes wil nemen, maar de papa met een rode pruik en opgestroopte broek, Angus Young gewijs over de dansvloer zien hoppen, menig bruid zou zich mateloos beginnen ergeren/schamen.

Ik ben een blijkbaar buitenbeetje. Ik draai plaatjes, soms rijg ik de muziekjes aan een hoog tempo aan elkaar, in een zotte bui durf ik al eens driftig met het hoofd schudden, op mijn tippen staan wippen achter mijn discobar of zelfs eens een vuist of hand de hoogte in te gooien als het dak eraf gaat. Soms moet ik de booth verlaten, dan laveer ik me schichtig door de mensenzee want de bar en de sanitaire voorzieningen zijn meestal zo ver mogelijk verwijderd van waar ik mijn ding sta te doen … Ik voel me net Coldplay, die ooit een lied hadden over een “saaientist”, of zou ik het verschil kunnen maken als ik de goocheldoos van mijn neefje aanslaag.